Η Μαγισούλα και το Μονοπάτι που Εξαφανίστηκε

Ένα γλυκό απόγευμα, η δεκάχρονη Μάγια βγήκε στον κήπο του μικρού της σπιτιού για να μαζέψει φωτεινά βατόμουρα. Ήθελε να φτιάξει μια μαγική πίτα που θα μοσχοβολούσε κανέλα και θα τραγουδούσε χαρούμενα τραγουδάκια όταν κάποιος την έκοβε. Η μαγική της σκούπα ξεκουραζόταν δίπλα στην πόρτα, ενώ το μαύρο γατάκι της κοιμόταν κουλουριασμένο πάνω σε ένα μαλακό μαξιλάρι. «Δεν θα αργήσω!» τους είπε η Μάγια και περπάτησε μέχρι την άκρη του δάσους. Στην αρχή έμεινε κοντά στο σπίτι και γέμισε γρήγορα το μικρό της καλάθι. Τότε όμως είδε μια υπέροχη γαλάζια πεταλούδα με φτερά που άφηναν πίσω τους ασημένια αστεράκια. Η πεταλούδα πέταξε ανάμεσα στα δέντρα και η Μάγια την ακολούθησε χωρίς να καταλάβει πόσο πολύ είχε απομακρυνθεί. Πέρασε κάτω από ψηλές βελανιδιές, πήδηξε πάνω από ένα ρυάκι και προχώρησε ανάμεσα σε πυκνούς θάμνους. Όταν η γαλάζια πεταλούδα χάθηκε στον ουρανό, η Μάγια κοίταξε γύρω της. Δεν αναγνώριζε κανένα δέντρο και το μονοπάτι πίσω της είχε εξαφανιστεί. «Προς τα πού είναι το σπίτι μου;» ψιθύρισε ανήσυχη. Προσπάθησε να επιστρέψει, αλλά όλα τα δέντρα έμοιαζαν ίδια. Ο ήλιος άρχισε να κρύβεται πίσω από τα βουνά και το δάσος γέμισε παράξενους ήχους. Τα φύλλα θρόιζαν, οι κουκουβάγιες ξυπνούσαν και μικρές σκιές κινούνταν ανάμεσα στους κορμούς. Η Μάγια κάθισε πάνω σε μια πέτρα και πήρε μια βαθιά ανάσα. Θυμήθηκε τα λόγια της δασκάλας της στη σχολή «Αστρόσκονη»: «Όταν χαθείς, μην τρέχεις πανικόβλητη. Μείνε σε ασφαλές σημείο και ζήτησε βοήθεια». Η μικρή μάγισσα σήκωσε το αστερόραβδό της και προσπάθησε να δημιουργήσει ένα φωτεινό σήμα. «Αστεράκι λαμπερό, δείξε πού βρίσκομαι εγώ!» είπε. Από την άκρη του ραβδιού βγήκε μόνο μία μικρή χρυσή σπίθα, η οποία ανέβηκε λίγο ψηλότερα από τα δέντρα και έσβησε. Η Μάγια ήταν κουρασμένη και η μαγεία της δεν ήταν αρκετά δυνατή. Στο σπίτι, το μαύρο γατάκι ξύπνησε και άρχισε να αναζητά τη φίλη του. Πήγε στον κήπο, μύρισε το άδειο καλαθάκι που είχε αφήσει η Μάγια και κοίταξε προς το δάσος. «Νιάου!» φώναξε ανήσυχο. Η μαγική σκούπα πετάχτηκε αμέσως όρθια. Το γατάκι πήδηξε πάνω της και ακούμπησε τα μπροστινά του ποδαράκια στη λαβή. Η σκούπα σηκώθηκε στον αέρα και οι δυο τους ξεκίνησαν να ψάχνουν τη Μάγια. Πέταξαν πάνω από τα πρώτα δέντρα, αλλά το δάσος ήταν τεράστιο. Τότε το γατάκι παρατήρησε ένα μοβ κομμάτι κορδέλας πιασμένο σε έναν θάμνο. Ήταν από το καπέλο της Μάγιας! Η σκούπα ακολούθησε την κατεύθυνση που έδειχνε η κορδέλα. Λίγο πιο πέρα βρήκαν μερικά φωτεινά βατόμουρα πεσμένα στο χώμα και, κοντά στο ρυάκι, είδαν μικρά αποτυπώματα από τις μπότες της. Όσο προχωρούσαν, ο ουρανός σκοτείνιαζε. Ξαφνικά το γατάκι είδε τη μικρή χρυσή σπίθα της Μάγιας να εμφανίζεται μακριά. Νιαούρισε δυνατά και η σκούπα πέταξε προς το φως όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Η Μάγια άκουσε έναν γνώριμο ήχο πάνω από τα δέντρα. «Εδώ είμαι!» φώναξε και κούνησε το αστερόραβδό της. Η μαγική σκούπα κατέβηκε στο ξέφωτο και το γατάκι πήδηξε αμέσως στην αγκαλιά της. Η Μάγια το αγκάλιασε σφιχτά, ενώ εκείνο γουργούριζε χαρούμενο και της έγλειφε το μάγουλο. «Με βρήκατε!» είπε συγκινημένη. «Συγγνώμη που έφυγα τόσο μακριά χωρίς να σας το πω». Η σκούπα έσκυψε τη λαβή της σαν να τη μάλωνε τρυφερά. Η Μάγια ανέβηκε πάνω της και έβαλε το γατάκι μπροστά της. Η σκούπα υψώθηκε πάνω από το σκοτεινό δάσος και ακολούθησε το φως του φεγγαριού. Από ψηλά η Μάγια είδε επιτέλους το μικρό της σπίτι, με τα ζεστά παράθυρα και την καμινάδα που έβγαζε μοβ καπνό. Μόλις έφτασαν, άναψε το τζάκι, έδωσε στο γατάκι ένα πιατάκι ζεστό γάλα και ακούμπησε τη σκούπα δίπλα στη φωτιά για να ξεκουραστεί. Η μαγική πίτα θα περίμενε μέχρι την επόμενη ημέρα. Εκείνο το βράδυ, η Μάγια υποσχέθηκε ότι δεν θα απομακρυνόταν ποτέ ξανά μόνη της και πως θα ενημέρωνε πάντοτε τους φίλους της πριν φύγει. Ύστερα κουκουλώθηκε στο κρεβάτι της με το γατάκι στην αγκαλιά της και τη σκούπα δίπλα στην πόρτα. Πριν αποκοιμηθεί, χαμογέλασε, επειδή είχε καταλάβει πως ακόμη και η πιο σπουδαία μικρή μάγισσα χρειάζεται φίλους που θα την αναζητήσουν, θα την προστατέψουν και θα τη βοηθήσουν να βρει τον δρόμο για το σπίτι.