istorioules.gr

Εκείνο το πρωινό, η Μαγισούλα ξύπνησε από έναν δυνατό θόρυβο πάνω στη στέγη του σπιτιού της. Η βροχή έπεφτε τόσο δυνατά, που τα τζάμια έτρεμαν και οι σταγόνες χτυπούσαν το παράθυρο σαν μικρά βιαστικά δαχτυλάκια. Η Μαγισούλα σηκώθηκε από το κρεβάτι της, φόρεσε τη μωβ στολή της και κοίταξε έξω. Ο ουρανός ήταν γεμάτος γκρίζα σύννεφα, αλλά ένα μικρό συννεφάκι έκλαιγε περισσότερο από όλα τα άλλα. Από τα μάτια του έτρεχαν τεράστιες σταγόνες που έπεφταν κατευθείαν πάνω στο Μαγικό Σχολείο. «Μαμά, κοίτα! Το σχολείο πλημμυρίζει!» φώναξε τρομαγμένη η Μαγισούλα. Η μαμά της πλησίασε στο παράθυρο και κοίταξε προσεκτικά. Η αυλή του σχολείου είχε γεμίσει νερό, τα πολύχρωμα λουλούδια είχαν σχεδόν κρυφτεί και τα πέτρινα μονοπάτια είχαν γίνει μικρά ποτάμια. Το νερό είχε φτάσει μέχρι την κεντρική ξύλινη πόρτα με την επιγραφή «Μαγικό Σχολείο». «Πρέπει να πάμε γρήγορα», είπε η μαμά της. «Όμως να θυμάσαι πως το συννεφάκι δεν κλαίει χωρίς λόγο. Πρώτα πρέπει να μάθουμε τι το στενοχώρησε». Η Μαγισούλα πήρε το μ...

  Ένα γλυκό πρωινό, λίγο πριν αρχίσει η καινούρια σχολική χρονιά, η Μαγισούλα ξύπνησε από τις χαρούμενες φωνές των πουλιών. Άνοιξε τα μάτια της, τεντώθηκε κάτω από τη μοβ κουβέρτα της και κοίταξε το ημερολόγιο που κρεμόταν απέναντι από το κρεβάτι της. «Μόνο δύο ημέρες έμειναν μέχρι να ανοίξει το Μαγικό Σχολείο!» είπε ενθουσιασμένη. Η μαύρη γατούλα της, που κοιμόταν κουλουριασμένη πάνω στο χαλί, σήκωσε το κεφαλάκι της και νιαούρισε απαλά. Η Μαγισούλα κατέβηκε γρήγορα από το κρεβάτι, άνοιξε την ντουλάπα της και άρχισε να κοιτάζει τα ρούχα της. Ήθελε να διαλέξει τι θα φορούσε την πρώτη ημέρα του σχολείου. Έβγαλε ένα μοβ φόρεμα με χρυσά αστεράκια, ένα μαύρο ζακετάκι και το αγαπημένο της καπέλο. «Λες να είναι πολύ επίσημο;» ρώτησε τη γατούλα της. Η γατούλα ακούμπησε με το πατουσάκι της το μοβ φόρεμα. «Και εγώ αυτό προτιμώ!» γέλασε η Μαγισούλα. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ένα απαλό χτύπημα στην πόρτα. Ήταν η μαμά της, που κρατούσε έναν δίσκο με ζεστό γάλα, ψωμάκι και μέλι. «Καλημέρα, μικρ...

Ένα όμορφο πρωινό, η Μαγισούλα πήρε το μικρό της σακίδιο, φόρεσε το μωβ καπέλο της και βγήκε στον κήπο μαζί με τη μαύρη γατούλα της. Εκεί την περίμενε ο φίλος της, το ξωτικό Φύλλης, κρατώντας έναν ξύλινο χάρτη. «Σήμερα θα πάμε στο Δάσος των Ψιθύρων», είπε χαρούμενος. «Θέλω να μαζέψω ασημένια φύλλα για το μάθημα των μαγικών φυτών.» Η Μαγισούλα συμφώνησε αμέσως. Οι δυο φίλοι μπήκαν στο δάσος και ακολούθησαν ένα μονοπάτι γεμάτο αγριολούλουδα, μανιτάρια και μικρές φωτεινές πέτρες. Η μαύρη γατούλα περπατούσε μπροστά τους και μύριζε προσεκτικά κάθε θάμνο. Όσο προχωρούσαν, άρχισαν να ακούν παράξενους ψιθύρους ανάμεσα στα δέντρα. «Από εδώ… ελάτε από εδώ…» έλεγαν οι φωνές. Η Μαγισούλα κοίταξε ανήσυχη τον Φύλλη. «Το δάσος προσπαθεί να μας δείξει κάτι», είπε το ξωτικό. «Πρέπει όμως να είμαστε προσεκτικοί, γιατί μερικές φορές οι άνεμοι μιμούνται τις φωνές των δέντρων.» Ξαφνικά, η γατούλα σταμάτησε μπροστά σε έναν πεσμένο κορμό και νιαούρισε δυνατά. Πίσω από τον κορμό βρισκόταν ένα μικρό ελαφάκι, π...

  Ένα φωτεινό απόγευμα, η μικρή Νεράιδα πέταξε μέχρι το σπίτι της Μαγισούλας. Τα φτερά της λαμπύριζαν σαν πολύχρωμα αστέρια και στα χέρια της κρατούσε ένα μικρό καλαθάκι με γλυκά μπισκότα. Η Μαγισούλα άνοιξε την πόρτα και την υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά. «Καλώς ήρθες! Σήμερα θα σου δείξω το αγαπημένο μου μαγικό βιβλίο!» είπε και την οδήγησε στο δωμάτιό της. Πάνω σε ένα ξύλινο τραπεζάκι βρισκόταν ένα μεγάλο μωβ βιβλίο με χρυσά φεγγάρια στο εξώφυλλό του. Δίπλα του ήταν ακουμπισμένο το μικρό μαγικό ραβδί της Μαγισούλας. Μόλις άνοιξαν το βιβλίο, πολύχρωμα γράμματα πετάχτηκαν από τις σελίδες και άρχισαν να χορεύουν στον αέρα. Η Μαγισούλα κούνησε προσεκτικά το ραβδί της και είπε: «Αστεράκια φωτεινά, ελάτε να παίξουμε ξανά!» Αμέσως, δεκάδες μικρά αστέρια γέμισαν το δωμάτιο και άρχισαν να κάνουν κύκλους γύρω από τα δύο κορίτσια. Η Νεράιδα γέλασε και άγγιξε ένα από αυτά με το δάχτυλό της. Τότε το αστεράκι μεταμορφώθηκε σε μια μικροσκοπική χρυσή πεταλούδα. Τα κορίτσια συνέχισαν να διαβάζουν το...

Ένα δροσερό πρωινό, ο μικρός Φύλλης φόρεσε την πράσινη κάπα του, γέμισε το σακίδιό του με γλυκά μούρα και ξεκίνησε για μια μεγάλη βόλτα στο Μαγικό Δάσος. Ήθελε να επισκεφθεί το χωριό των ξωτικών, όπου είχε γεννηθεί και όπου ζούσαν ακόμη η γιαγιά του και οι παλιοί του φίλοι. Το χωριό ονομαζόταν Φυλλοκρυμμένο, γιατί βρισκόταν καλά κρυμμένο κάτω από τα κλαδιά τεράστιων βελανιδιών. Τα σπιτάκια του ήταν χτισμένα μέσα σε κουφάλες δέντρων, πάνω σε χοντρούς κορμούς και ανάμεσα στις ρίζες. Μικρές ξύλινες γέφυρες ένωναν τα σπίτια, ενώ φωτεινά μανιτάρια φώτιζαν τους δρόμους τα βράδια. Ο Φύλλης γνώριζε όλα τα μονοπάτια του δάσους. Αναγνώριζε τα ίχνη των ζώων, ήξερε ποια φυτά θεράπευαν τις μικρές πληγές και μπορούσε να βρίσκει περάσματα που κανένας άλλος δεν έβλεπε. Καθώς περπατούσε, χαιρετούσε τους σκίουρους, τα πουλιά και τα ελάφια. Ύστερα από αρκετή ώρα έφτασε μπροστά σε έναν μεγάλο θάμνο με κόκκινα φύλλα. Παραμέρισε προσεκτικά τα κλαδιά και αποκάλυψε τη μυστική είσοδο του χωριού. «Επέστρεψα!» φ...

Ένα δροσερό απόγευμα, η Μαγισούλα πήρε τη μικρή μαύρη γατούλα της και πέταξε με τη μαγική της σκούπα μέχρι την παιδική χαρά του μαγεμένου δάσους. Εκεί την περίμεναν το Ξωτικό και η νεράιδα Λουμίνα. Η μαγική παιδική χαρά ήταν γεμάτη παράξενα και όμορφα παιχνίδια. Οι κούνιες ανέβαιναν μέχρι τα χαμηλά σύννεφα, η τσουλήθρα είχε το σχήμα ενός μεγάλου ουράνιου τόξου και η τραμπάλα έβγαζε χαρούμενες μουσικές κάθε φορά που ανέβαινε και κατέβαινε. «Ας παίξουμε πρώτα στις κούνιες!» φώναξε το Ξωτικό. Τα τρία παιδιά κάθισαν στις θέσεις τους και άρχισαν να κουνιούνται τόσο ψηλά, ώστε μπορούσαν να βλέπουν τις κορυφές των δέντρων. Η Λουμίνα άνοιξε τα φωτεινά φτερά της και σκόρπισε λίγη νεραϊδόσκονη στον αέρα. Αμέσως οι κούνιες άφησαν πίσω τους πολύχρωμες ουρές σαν μικροί κομήτες. Ύστερα έτρεξαν στην τσουλήθρα του ουράνιου τόξου. Η Μαγισούλα κατέβηκε πρώτη κρατώντας στην αγκαλιά της τη γατούλα της. Το Ξωτικό ακολούθησε γελώντας δυνατά και η Λουμίνα γλίστρησε τελευταία, αφήνοντας μικρές λάμψεις στον δρ...

  Ο ήλιος δεν είχε ακόμη φανεί καλά στον ουρανό, όταν η Μαγισούλα άνοιξε τα μάτια της. Έξω από το παράθυρό της, το σκοτάδι άρχιζε σιγά σιγά να γίνεται γαλάζιο και τα τελευταία αστέρια ετοιμάζονταν να κρυφτούν. Η μικρή μαύρη γατούλα κοιμόταν κουλουριασμένη στα πόδια του κρεβατιού, ενώ το μαγικό ραβδί βρισκόταν μέσα στη θήκη του, πάνω στο κομοδίνο. Ξαφνικά ακούστηκε ένα απαλό χτύπημα στην πόρτα. «Μαγισούλα μου, ξύπνησες;» ρώτησε η μαμά της. «Σήμερα θα πάμε στο δάσος μαζί με το Ξωτικό και τη Νεράιδα!» Η Μαγισούλα πετάχτηκε από το κρεβάτι τόσο γρήγορα, που η γατούλα ξύπνησε και την κοίταξε παραξενεμένη. «Σήμερα είναι η μεγάλη μας εκδρομή!» φώναξε χαρούμενη. Η Μαγισούλα φόρεσε το μωβ φόρεμά της με τα χρυσά αστέρια, τις άνετες μπότες της και το μικρό καπέλο της. Πήρε ένα σακίδιο, έβαλε μέσα το μαγικό βιβλίο, το ραβδί της, ένα παγουρίνο με νερό και μια απαλή κουβέρτα για το πικνίκ. Η μαμά της την περίμενε στην κουζίνα. Φορούσε ένα μακρύ μωβ φόρεμα με μικρά φεγγάρια, ένα ζεστό πανωφόρι και...

Λίγες ημέρες πριν ανοίξουν τα σχολεία, το μικρό Ξωτικό ξύπνησε γεμάτο χαρά. Σύντομα θα επέστρεφε στο σχολείο του δάσους και θα συναντούσε ξανά τους φίλους του. Η φίλη του, η νεράιδα Λουμίνα, ετοιμαζόταν κι εκείνη να πάει στο Νεραϊδοσχολείο. Οι δυο φίλοι αποφάσισαν να επισκεφθούν μαζί τη μεγάλη Αγορά των Αστεριών για να αγοράσουν τα σχολικά τους είδη. Περπάτησαν ανάμεσα σε πολύχρωμα καταστήματα, ώσπου έφτασαν στο Μαγικό Βιβλιοπωλείο. Μόλις άνοιξαν την πόρτα, μικρά βιβλία πέταξαν πάνω από τα κεφάλια τους και μολύβια ζωγράφιζαν μόνα τους φωτεινά λουλούδια στον αέρα. Το Ξωτικό διάλεξε μια πράσινη τσάντα με ζωγραφισμένα φύλλα, ένα τετράδιο που μύριζε πεύκο και μια ξύλινη κασετίνα γεμάτη χρωματιστά μολύβια. Η Λουμίνα βρήκε μια γαλάζια τσάντα με ασημένια φτερά, τετράδια με εξώφυλλα από νεραϊδόσκονη και ένα μαγικό στυλό που έγραφε με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Αγόρασαν ακόμη γόμες σε σχήμα αστεριού, χάρακες που μετρούσαν μόνοι τους και δύο παγουρίνα που κρατούσαν το νερό πάντα δροσερό....

  Ένα ζεστό καλοκαιρινό πρωινό η Μαγισούλα ξύπνησε από τις ακτίνες του ήλιου που έμπαιναν από το παράθυρό της.Η μέρα ήταν τόσο όμορφη που αποφάσισε να πάει στη θάλασσα μαζί με το Ξωτικό,τη Νεράιδα Λουμίνα και τη μικρή μαύρη γατούλα της.Η μαμά της ετοίμασε μια μεγάλη τσάντα με πετσέτες,νερό,φρούτα και νόστιμα μπισκότα και τους θύμισε να μην απομακρυνθούν πολύ από την ακτή.Όταν έφτασαν στην παραλία,η θάλασσα έλαμπε κάτω από τον ήλιο και τα μικρά κύματα έφταναν απαλά μέχρι την αμμουδιά.Η Μαγισούλα άφησε το καπέλο και το μαγικό της ραβδί δίπλα στην πετσέτα της και έτρεξε χαρούμενη προς το νερό.Το Ξωτικό την ακολούθησε και άρχισε αμέσως να πλατσουρίζει,ενώ η Λουμίνα πετούσε λίγο πάνω από τα κύματα και γελούσε όταν οι σταγόνες έφταναν μέχρι τα φτερά της.Η μαύρη γατούλα προτίμησε να καθίσει στη σκιά μιας μεγάλης ομπρέλας,παρακολουθώντας τους φίλους της από ασφαλή απόσταση.Η Μαγισούλα και το Ξωτικό κολύμπησαν στα ρηχά και έκαναν αγώνες μέχρι έναν μεγάλο βράχο κοντά στην ακτή.Ξαφνικά η Μαγι...

  Ένα ήσυχο βράδυ, η μικρή Μαγισούλα καθόταν στην αυλή του σπιτιού της μαζί με τη μαύρη γατούλα της και παρατηρούσε τον ουρανό. Το φεγγάρι φώτιζε το μαγικό δάσος και χιλιάδες αστεράκια έλαμπαν σαν μικρά ασημένια φαναράκια. Ξαφνικά, μια φωτεινή γραμμή πέρασε πάνω από τις κορυφές των δέντρων. Ένα μικρό αστεράκι έπεσε μέσα στους θάμνους με έναν απαλό ήχο. «Τι ήταν αυτό;» αναρωτήθηκε η Μαγισούλα. Πήρε το μαγικό της ραβδί και πλησίασε προσεκτικά. Ανάμεσα στα φύλλα βρήκε ένα μικροσκοπικό αστεράκι. Ήταν χρυσό, αλλά το φως του ήταν πολύ αδύναμο. «Γιατί έπεσες από τον ουρανό;» το ρώτησε η Μαγισούλα. «Τα άλλα αστέρια λάμπουν περισσότερο από εμένα», απάντησε εκείνο λυπημένο. «Νόμιζα πως κανείς δεν με χρειαζόταν». Η Μαγισούλα το πήρε απαλά στα χέρια της και το έβαλε μέσα στο καπέλο της για να ζεσταθεί. Ύστερα φώναξε το Ξωτικό και μαζί άρχισαν να σκέφτονται πώς θα το βοηθούσαν. Πρώτα προσπάθησαν να του δώσουν λίγη χρυσόσκονη. Το αστεράκι έλαμψε για μια στιγμή, αλλά αμέσως σκοτείνιασε ξανά. Έπει...

Η Μαγισούλα στεκόταν στην άκρη της αμμουδιάς και κοιτούσε τα κύματα που έλαμπαν κάτω από το φως του ήλιου. Η θάλασσα ήταν ήρεμη, γαλάζια και γεμάτη μικρές ασημένιες σπίθες, σαν κάποιος να είχε ρίξει μέσα της χρυσόσκονη. Δίπλα της η μαύρη γατούλα τίναζε τα πατουσάκια της, γιατί δεν της άρεσε καθόλου να έχει άμμο ανάμεσα στα νύχια της. «Νομίζω πως ήρθε η ώρα να φύγουμε», είπε η Μαγισούλα και φόρεσε καλύτερα το μωβ καπέλο της. «Η θάλασσα ήταν όμορφη, αλλά το μαγικό σχολείο με περιμένει». Τότε ένα μικρό κύμα πλησίασε απαλά τα πόδια της και άφησε μπροστά της ένα κοχύλι που έλαμπε με γαλάζιο φως. Η Μαγισούλα το σήκωσε προσεκτικά. Από μέσα ακούστηκε μια γλυκιά φωνή, σαν τραγούδι του νερού. «Μην ξεχάσεις τη θάλασσα, μικρή μάγισσα. Όταν χρειαστείς θάρρος, άκου τον ήχο μου». Η Μαγισούλα χαμογέλασε και έκρυψε το κοχύλι στην τσέπη της. «Σε ευχαριστώ», ψιθύρισε. Πίσω της, η νεράιδα Λουμίνα τίναξε τα φωτεινά φτερά της, ενώ το ξωτικό μάζευε βιαστικά τα τελευταία του πράγματα μέσα σε ένα μικρό σακίδιο...

Η μικρή νεράιδα Λουμίνα ζούσε κοντά στο Μαγικό Δάσος, μέσα σε ένα σπιτάκι κρυμμένο στα πέταλα ενός τεράστιου ροζ λουλουδιού. Ήταν εννέα ετών, είχε χρυσαφένια μαλλιά και γαλαζορόδινα φτερά που λαμπύριζαν κάθε φορά που γελούσε. Η Λουμίνα μπορούσε να δημιουργεί απαλό φως με τα χέρια της, να θεραπεύει μικρές πληγές και να μιλά με τις πεταλούδες. Γνώριζε επίσης τους ανέμους και μπορούσε να καταλάβει από το τραγούδι τους πότε πλησίαζε βροχή ή καταιγίδα. Ένα απόγευμα, η Λουμίνα πετούσε προς τη Σχολή Μαγικών Τεχνών «Αστρόσκονη» για να συναντήσει τη φίλη της, τη Μάγια. Ξαφνικά άκουσε έναν αδύναμο ψίθυρο να έρχεται από τον Κήπο των Φωτεινών Λουλουδιών. «Βοήθεια… Το φως μας χάνεται…» έλεγαν οι μικρές μαργαρίτες. Η Λουμίνα κατέβηκε αμέσως στον κήπο. Όλα τα λουλούδια είχαν κλείσει τα πέταλά τους. Οι φωτεινές παπαρούνες είχαν γίνει γκρίζες και τα χρυσά τριαντάφυλλα δεν έλαμπαν πια. Στο κέντρο του κήπου βρισκόταν η Μεγάλη Λουλουδένια Λάμπα, όμως η μαγική της φλόγα είχε σβήσει. «Μη φοβάστε! Θα τη βρω ...

  Λίγες μέρες είχαν απομείνει πριν ανοίξει ξανά το Μαγικό Σχολείο και ένα ήσυχο βράδυ η Μαγισούλα καθόταν δίπλα στο παράθυρο του δωματίου της.Ο ουρανός είχε γεμίσει μικρά αστέρια και το φεγγάρι φώτιζε απαλά τον κήπο γύρω από το πέτρινο σπίτι της.Η μαύρη γατούλα της ήταν κουλουριασμένη πάνω στο κρεβάτι,ενώ η Μαγισούλα κρατούσε στα χέρια της το καινούριο σχολικό της τετράδιο.Σκεφτόταν συνέχεια την πρώτη μέρα του σχολείου.Ήθελε πολύ να ξαναδεί τους παλιούς της φίλους,το Ξωτικό και τα άλλα παιδιά που είχε γνωρίσει την προηγούμενη χρονιά.Αναρωτιόταν πόσο είχαν αλλάξει μέσα στο καλοκαίρι και τι ιστορίες θα είχαν να της διηγηθούν από τις διακοπές τους.Σκεφτόταν ακόμη την Κυρία Αστερόσκονη και τα μαθήματα που θα έκαναν μέσα στις μεγάλες αίθουσες του σχολείου.Ίσως φέτος να μάθαιναν καινούρια ξόρκια,να έφτιαχναν μαγικά φίλτρα ή να επισκέπτονταν το ψηλό παρατηρητήριο για να κοιτάξουν τα αστέρια.Όμως υπήρχε κάτι ακόμη που έκανε τη Μαγισούλα να νιώθει έναν μικρό κόμπο στην κοιλιά.Στο σχολείο θα...

  Ένα φωτεινό πρωινό, ο Άρης αποφάσισε να εξερευνήσει το δάσος που βρισκόταν κοντά στο Μαγικό Σχολείο. Είχε ακούσει ότι εκεί ζούσαν παράξενα πλάσματα, μικρά ξωτικά και ζώα που μπορούσαν να καταλαβαίνουν τη γλώσσα της μαγείας. Φόρεσε τον γαλάζιο μανδύα του, έβαλε το φυλαχτό του στον λαιμό και ξεκίνησε ακολουθώντας ένα μικρό μονοπάτι ανάμεσα στα δέντρα. Καθώς περπατούσε, άκουσε ξαφνικά έναν δυνατό θόρυβο πίσω από έναν θάμνο. «Ποιος είναι εκεί;» ρώτησε προσεκτικά. Από τα φύλλα πετάχτηκε ένα μικρό ξωτικό με μυτερά αυτιά, ζωηρά μάτια και ένα πράσινο σκουφάκι. Το ξωτικό κρατούσε ένα καλάθι γεμάτο μανιτάρια και φρούτα του δάσους. Μόλις είδε τον Άρη, έκανε δύο βήματα πίσω. «Εσύ ποιος είσαι; Δεν σε έχω ξαναδεί εδώ!» είπε. «Με λένε Άρη. Είμαι καινούριος στον μαγικό κόσμο», απάντησε εκείνος χαμογελώντας. Το ξωτικό τον κοίταξε με περιέργεια. «Εγώ είμαι το Ξωτικό. Μένω κοντά στο δάσος και ξέρω σχεδόν κάθε μονοπάτι εδώ μέσα!» είπε περήφανα. Πριν προλάβουν να μιλήσουν περισσότερο, ακούστηκε ένα μ...

  Ένα ήσυχο βράδυ η Μαγισούλα καθόταν στο παράθυρο του δωματίου της και κοιτούσε τον ουρανό μαζί με τη μαύρη γατούλα της, όταν παρατήρησε κάτι παράξενο. Ένα από τα πιο φωτεινά αστέρια άρχισε να τρεμοπαίζει και ξαφνικά έσβησε. «Αυτό δεν είναι φυσιολογικό», είπε η Μαγισούλα και πήρε αμέσως το μαγικό της ραβδί. Λίγο αργότερα έφτασαν στο σπίτι της το Ξωτικό, η Νεράιδα Λουμίνα και ο Άρης, ο μικρός Φύλακας των Αστεριών. Μόλις ο Άρης κοίταξε τον ουρανό, το χρυσό φυλαχτό που φορούσε στον λαιμό του άρχισε να λάμπει. «Το αστέρι δεν έσβησε μόνο του», τους είπε ανήσυχος. «Κάποιος έκλεψε το φως του». Οι τέσσερις φίλοι ακολούθησαν μια λεπτή ασημένια γραμμή που κατέβαινε από τον ουρανό και οδηγούσε βαθιά μέσα στο μαγικό δάσος. Η μαύρη γατούλα προχωρούσε μπροστά και μύριζε προσεκτικά το μονοπάτι. Ύστερα από αρκετή ώρα έφτασαν σε μια παλιά πέτρινη γέφυρα που κανείς τους δεν είχε ξαναδεί. Κάτω από τη γέφυρα δεν υπήρχε ποτάμι αλλά μια παράξενη μπλε ομίχλη γεμάτη μικροσκοπικά φωτάκια. Στη μέση της γέφ...

  Ένα ήσυχο απόγευμα, λίγο έξω από το χωριό της Μαγισούλας, ο ουρανός άρχισε ξαφνικά να γεμίζει μικρές χρυσές σπίθες. Η Μαγισούλα βρισκόταν στον κήπο του σπιτιού της μαζί με το Ξωτικό, τη Νεράιδα Λουμίνα και τη μαύρη γατούλα της, όταν είδαν μια φωτεινή γραμμή να διασχίζει τον ουρανό. «Πεφταστέρι!» φώναξε το Ξωτικό. Όμως το φως δεν εξαφανίστηκε. Κατέβηκε πίσω από τα δέντρα του μαγικού δάσους και ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος. Η Μαγισούλα πήρε το μαγικό της ραβδί. «Πρέπει να δούμε τι έγινε», είπε. Οι φίλοι ακολούθησαν το μονοπάτι ώσπου έφτασαν σε ένα μικρό ξέφωτο. Εκεί βρήκαν ένα αγόρι περίπου στην ηλικία της Μαγισούλας. Είχε σκούρα καστανά μαλλιά, γαλάζια μάτια και φορούσε έναν μπλε μανδύα γεμάτο μικρά ασημένια αστέρια. Στον λαιμό του κρεμόταν ένα παράξενο φυλαχτό σαν μικρός ήλιος. Δίπλα του βρισκόταν ένα στρογγυλό αντικείμενο που έμοιαζε με αστραφτερή ασπίδα. «Γεια σας», είπε διστακτικά το αγόρι. «Με λένε Άρη». «Από πού ήρθες;» ρώτησε η Μαγισούλα. Ο Άρης κοίταξε τον ουρανό. «Από π...

  Η μεγάλη μέρα πλησίαζε! Σε λίγες μέρες η Μαγισούλα θα πήγαινε ξανά στο Μαγικό Σχολείο και στο μικρό πέτρινο σπιτάκι με την κόκκινη σκεπή είχαν αρχίσει οι προετοιμασίες. Το πρωί, η μαμά της άνοιξε τη μεγάλη ξύλινη ντουλάπα και είπε χαμογελαστή: «Πρέπει να ετοιμάσουμε όλα όσα θα χρειαστείς στο σχολείο!» Η Μαγισούλα έτρεξε χαρούμενη στο δωμάτιό της. Πάνω στο κρεβάτι άπλωσε τη σχολική της τσάντα, το μικρό της μαγικό ραβδί, ένα τετράδιο με χρυσά αστέρια και ένα κουτί γεμάτο πολύχρωμα μολύβια. «Μην ξεχάσουμε το βιβλίο των πρώτων ξορκιών!» είπε. Η μαμά της κατέβασε από τη βιβλιοθήκη ένα μεγάλο μωβ βιβλίο. Στο εξώφυλλό του υπήρχε ένα ασημένιο φεγγάρι που λαμπύριζε κάθε φορά που κάποιος το άγγιζε. Η μαύρη γατούλα της Μαγισούλας παρακολουθούσε όλη την προετοιμασία. Κάποια στιγμή πήδηξε μέσα στη σχολική τσάντα και κουλουριάστηκε ανάμεσα στα τετράδια. «Εσύ δεν είσαι σχολικό βιβλίο!» γέλασε η Μαγισούλα και την πήρε αγκαλιά. Το απόγευμα δοκίμασε τα καινούρια της σχολικά ρούχα και το μικρό μωβ ...

  Η Μαγισούλα ξύπνησε ένα όμορφο πρωινό με πολλή χαρά, γιατί είχε κανονίσει να πάει βόλτα στο μαγικό δάσος μαζί με το Ξωτικό και τη νεράιδα Λουμίνα. Ο ήλιος έλαμπε απαλά, τα πουλάκια τραγουδούσαν και η μαύρη γατούλα της τριβόταν στα πόδια της, σαν να ήθελε κι εκείνη να ακολουθήσει στην περιπέτεια. Η Μαγισούλα φόρεσε το μωβ καπέλο της, πήρε τη μικρή της τσάντα και έτρεξε στην αυλή. «Μαγικό ραβδί, έτοιμο;» είπε χαμογελώντας. Άπλωσε το χέρι της στο τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα, αλλά το ραβδί της δεν ήταν εκεί. Κοίταξε κάτω από το τραπεζάκι, πίσω από τη γλάστρα με τη λεβάντα, μέσα στην τσάντα της και πάνω στο παράθυρο. Τίποτα. «Ωχ!» φώναξε. «Έχασα το μαγικό μου ραβδί!» Εκείνη τη στιγμή έφτασε το Ξωτικό, φορώντας το πράσινο καπελάκι του και κρατώντας ένα μικρό καλάθι με φρούτα. «Γιατί έχεις τέτοια φάτσα;» τη ρώτησε. «Το ραβδί μου χάθηκε!» είπε η Μαγισούλα στενοχωρημένη. «Χωρίς αυτό δεν μπορώ να κάνω μαγεία.» Τότε εμφανίστηκε η νεράιδα Λουμίνα, πετώντας απαλά πάνω από τα λουλούδια....

Το πρωί είχε μόλις ξημερώσει όταν η Μαγισούλα πετάχτηκε από το κρεβάτι της γεμάτη ενθουσιασμό. Ήταν μια πολύ ξεχωριστή μέρα, γιατί θα πήγαινε ξανά στο Μαγικό Σχολείο μαζί με τον φίλο της, το μικρό Ξωτικό. Η μαμά της είχε ήδη ετοιμάσει την τσάντα της με τα βιβλία των ξορκιών, ένα μικρό τετράδιο, το μαγικό της ραβδί και ένα κουτάκι με νόστιμα μπισκότα για το διάλειμμα. Έξω από το σπίτι την περίμενε το Ξωτικό φορώντας το πράσινο καπέλο του και κρατώντας μια τεράστια σχολική τσάντα που έμοιαζε σχεδόν μεγαλύτερη από εκείνο. «Είσαι έτοιμη;» τη ρώτησε χαμογελώντας. «Έτοιμη!» απάντησε η Μαγισούλα και κοίταξε γύρω της. «Μα πού είναι η Νεράιδα;» Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ένα απαλό κουδούνισμα και μια φωτεινή λάμψη κατέβηκε από τον ουρανό. Ήταν η Νεράιδα, με τα φτερά της να λαμπυρίζουν μέσα στο πρωινό φως. «Ήρθα να σας αποχαιρετήσω!» είπε χαρούμενα. «Φέτος θα πηγαίνω στο Νεραϊδοσχολείο, στην Κοιλάδα των Φωτεινών Πετάλων!» Η Μαγισούλα ξαφνιάστηκε λίγο. «Δηλαδή δεν θα είμαστε στο ίδιο σχολείο;» «Ό...

  Το βράδυ είχε απλώσει το γαλάζιο του πέπλο πάνω από το μαγικό δάσος. Στο μικρό σπίτι με τη μωβ σκεπή, όλα ήταν ήσυχα και ζεστά. Η φωτιά στο τζάκι έκαιγε απαλά, ενώ από το παράθυρο έμπαινε το ασημένιο φως του φεγγαριού. Η μικρή Μαγισούλα είχε φορέσει τις πιτζάμες της, είχε πλύνει τα δόντια της και είχε βάλει τη μαγική της σκούπα στη θέση της. Η μαύρη γατούλα της είχε ήδη κουλουριαστεί πάνω στο μαλακό χαλάκι δίπλα στο κρεβάτι. «Ώρα για ύπνο, μικρό μου αστεράκι», είπε η μαμά της και τη σκέπασε με τη ζεστή κουβέρτα. Η Μαγισούλα έκλεισε τα μάτια της, αλλά αμέσως τα άνοιξε ξανά. «Μαμά, θα μου πεις ένα παραμύθι;» τη ρώτησε. Η μαμά χαμογέλασε, κάθισε δίπλα της και άνοιξε ένα παλιό βιβλίο με χρυσά αστέρια στο εξώφυλλο. «Μια φορά κι έναν καιρό», άρχισε να λέει, «ζούσε ένα μικρό φεγγαράκι που φοβόταν να βγει στον ουρανό. Νόμιζε πως το φως του ήταν πολύ αδύναμο και πως κανείς δεν θα το πρόσεχε». Η Μαγισούλα άκουγε προσεκτικά, κρατώντας το χέρι της μαμάς της. «Ένα βράδυ», συνέχισε εκείνη, «έν...

  Ένα ήσυχο βράδυ, η Μαγισούλα καθόταν στο παράθυρο του δωματίου της μαζί με τη μαύρη γατούλα της. Περίμενε να εμφανιστεί το φεγγάρι, όμως ο ουρανός παρέμενε σκοτεινός. Χωρίς το φως του, τα ξωτικά δεν μπορούσαν να βρουν τον δρόμο προς το χωριό τους και οι νεράιδες φοβούνταν να πετάξουν πάνω από το δάσος. Η Μαγισούλα πήρε τη μαγική της σκούπα και ανέβηκε ψηλά στον ουρανό. Πίσω από ένα μεγάλο σύννεφο βρήκε το φεγγάρι να κοιμάται βαθιά, φορώντας ένα ασημένιο σκουφάκι. «Ξύπνα, μικρό φεγγάρι! Όλοι περιμένουν το φως σου», του είπε απαλά. Το φεγγάρι άνοιξε για λίγο τα μάτια του, αλλά ήταν τόσο κουρασμένο που αποκοιμήθηκε ξανά. Τότε η Μαγισούλα σκέφτηκε ένα χαρούμενο ξόρκι. Κούνησε το ραβδί της και γέμισε τον ουρανό με πολύχρωμες πεταλούδες που χτυπούσαν τα φτερά τους σαν μικρά κουδουνάκια. Το φεγγάρι ξύπνησε, γέλασε και έβγαλε το σκουφάκι του. Αμέσως, το ασημένιο φως του απλώθηκε πάνω από το δάσος, τη θάλασσα και το χωριό των ξωτικών. Οι νεράιδες συνέχισαν το ταξίδι τους και όλα τα πλάσμα...

 Ένα ζεστό καλοκαιρινό πρωινό, η μικρή Μαγισούλα ξύπνησε γεμάτη χαρά. Από το παράθυρο του μαγικού σπιτιού της έβλεπε τον ήλιο να λάμπει πάνω από το δάσος και άκουγε τα πουλιά να τραγουδούν. Ξαφνικά, μικρές χρυσές λάμψεις εμφανίστηκαν έξω από το παράθυρο. Ήταν η φίλη της, η Νεράιδα, που πετούσε χαρούμενη ανάμεσα στα λουλούδια. «Καλημέρα, Μαγισούλα!» φώναξε. «Θέλεις να πάμε στη θάλασσα να παίξουμε;» Η Μαγισούλα φόρεσε το μωβ καπέλο της, πήρε την πετσέτα της και έτρεξε να ζητήσει την άδεια της μαμάς της. Η μαμά της χαμογέλασε και τους έδωσε ένα καλαθάκι με φρούτα, νερό και μικρά γλυκά μπισκότα σε σχήμα αστεριού. «Να μείνετε κοντά στην ακτή και να προσέχετε η μία την άλλη», τους είπε. Η Μαγισούλα και η Νεράιδα ανέβηκαν στη μαγική σκούπα και πέταξαν πάνω από το δάσος. Σε λίγο έφτασαν στη γαλάζια θάλασσα. Η άμμος ήταν ζεστή και τα κύματα έφταναν απαλά στα πόδια τους. Πρώτα έφτιαξαν ένα μεγάλο κάστρο από άμμο. Η Μαγισούλα δημιούργησε μικρούς πύργους με το μαγικό της ραβδί, ενώ η Νεράιδα σ...

  Η Μαγισούλα εκείνο το βράδυ είχε ξαπλώσει νωρίς στο μικρό της κρεβάτι, δίπλα στο παράθυρο που έβλεπε το μαγικό δάσος. Η μαμά της την είχε σκεπάσει με την αγαπημένη της κουβερτούλα, της είχε διαβάσει ένα γλυκό παραμύθι και της είχε ψιθυρίσει καληνύχτα. Όμως η Μαγισούλα δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Γύριζε από τη μία πλευρά, γύριζε από την άλλη, κοίταζε το φεγγάρι, κοίταζε τα αστέρια και άκουγε τη μαύρη γατούλα της να γουργουρίζει ήσυχα στο καλάθι της. «Γιατί δεν έρχεται ο ύπνος;» ψιθύρισε η Μαγισούλα. Έκλεισε τα μάτια της και μέτρησε μικρά αστεράκια. Ένα αστεράκι, δύο αστεράκια, τρία αστεράκια. Μα αντί να νυστάξει, άρχισε να σκέφτεται όλα όσα ήθελε να κάνει την επόμενη μέρα. Ήθελε να πάει στο μαγικό σχολείο, να δει τη νεράιδα Λουμίνα, να παίξει με το ξωτικό και να δοκιμάσει ένα καινούριο ξόρκι που είχε μάθει από την Κυρία Αστερόσκονη. Πέρασε αρκετή ώρα. Το σπίτι ήταν ήσυχο. Η φωτιά στο τζάκι είχε σβήσει σχεδόν τελείως και μόνο μια μικρή ζεστή λάμψη φώτιζε το δωμάτιο. Η Μαγισούλα σηκώθ...