istorioules.gr

  Ένα φωτεινό πρωινό, η μικρή Μαγισούλα ξύπνησε γεμάτη χαρά. Σήμερα η μαμά της θα της μάθαινε πώς να κρατά σωστά το πρώτο της μαγικό ραβδί. Στο σαλόνι του μαγικού σπιτιού, πάνω σε ένα μικρό ξύλινο τραπέζι, βρισκόταν ένα λεπτό μωβ ραβδί με ένα λαμπερό αστεράκι στην άκρη. «Πριν κάνουμε οποιαδήποτε μαγεία, πρέπει να μάθεις να κρατάς το ραβδί με προσοχή», είπε η μαμά της. Η Μαγισούλα το έπιασε αμέσως πολύ σφιχτά και το κούνησε στον αέρα. Μια γαλάζια σπίθα πετάχτηκε από την άκρη του και έκανε το καπέλο της μαύρης γατούλας να γυρίζει γύρω γύρω. «Μιάου!» φώναξε η γατούλα και κρύφτηκε κάτω από την καρέκλα. Η μαμά χαμογέλασε. «Όχι τόσο δυνατά, μικρή μου. Το ραβδί δεν είναι παιχνίδι. Πρέπει να το κρατάς απαλά, αλλά σταθερά». Της έδειξε πώς να ακουμπά τον αντίχειρα στη λαβή και πώς να κρατά το χέρι της ήρεμο. Η Μαγισούλα προσπάθησε ξανά. Αυτή τη φορά σήκωσε το ραβδί αργά και το έστρεψε προς ένα άδειο γλαστράκι. «Σκέψου κάτι όμορφο και πες: Μικρό λουλούδι, ξύπνα τώρα», της είπε η μαμά. Η Μαγισ...

  Το καλοκαίρι πλησίαζε στο τέλος του και η δεκάχρονη Μάγια ανυπομονούσε να επιστρέψει στη Σχολή Μαγικών Τεχνών «Αστρόσκονη». Η νέα σχολική χρονιά θα άρχιζε σε λίγες ημέρες και όλοι οι μαθητές έπρεπε να κάνουν την εγγραφή τους. Νωρίς το πρωί, η Μάγια φόρεσε τον μοβ μανδύα της, πήρε το μικρό της ραβδί και ξεκίνησε μαζί με τη μαύρη γάτα της, τη Σκιά. Όταν έφτασαν στη σχολή, είδαν πολύχρωμες σημαίες να πετούν πάνω από τους πύργους και ένα τεράστιο πανό που έγραφε: «Καλωσορίσατε στη νέα μαγική χρονιά!» Η αυλή ήταν γεμάτη μικρούς μάγους, ξωτικά, νεράιδες και παράξενα μαγικά πλάσματα. Ο Φύλλης, το ζωηρό ξωτικό, περίμενε ήδη στην ουρά των εγγραφών. «Μάγια, φέτος θα διαλέξω το μάθημα των Μαγικών Φυτών!» της είπε ενθουσιασμένος. «Θέλω να μάθω πώς μεγαλώνουν τα λουλούδια που τραγουδούν!» Η Λουμίνα, η μικρή νεράιδα, πετούσε πάνω από τα κεφάλια των μαθητών κρατώντας τα χαρτιά της. «Εγώ γράφτηκα στο μάθημα της Αστερόσκονης!» ανακοίνωσε χαρούμενη. Λίγο αργότερα έφτασαν η Κοραλλία, η μικρή γοργόν...

  Ένα όμορφο πρωινό, ο Φύλλης το ξωτικό ξεκίνησε από το Φυλλοκρυμμένο για να μαζέψει γαλάζια μούρα. Η γιαγιά Μελισσώ τού είχε ζητήσει να φέρει ένα ολόκληρο καλαθάκι, ώστε να ετοιμάσει τη νόστιμη μαρμελάδα της. Ο Φύλλης φορούσε την πράσινη κάπα του και περπατούσε χαρούμενος ανάμεσα στις βελανιδιές. Γνώριζε όλα τα μονοπάτια του δάσους, αλλά εκείνη την ημέρα παρατήρησε κάτι παράξενο. Μικρές ασημένιες σπίθες έπεφταν από τον ουρανό και έμεναν πάνω στα φύλλα. «Τι να είναι άραγε;» αναρωτήθηκε. Ακολούθησε τις σπίθες μέχρι ένα ξέφωτο. Εκεί είδε τη νεράιδα Λουμίνα να πετά ανήσυχη ανάμεσα στα λουλούδια. Τα γαλαζορόδινα φτερά της έλαμπαν, αλλά στο πρόσωπό της φαινόταν μεγάλη στενοχώρια. «Λουμίνα! Τι συνέβη;» τη ρώτησε ο Φύλλης. «Μετέφερα ένα σακουλάκι με αστερόσκονη στον Κήπο του Φεγγαριού», του εξήγησε η νεράιδα. «Όμως το σακουλάκι σκίστηκε και η αστερόσκονη σκορπίστηκε σε ολόκληρο το δάσος. Χωρίς αυτήν, τα νυχτερινά λουλούδια δεν θα μπορέσουν να ανάψουν απόψε». Ο Φύλλης σκέφτηκε για λίγο και...

  Ένα ηλιόλουστο πρωινό, η μικρή Μαγισούλα αποφάσισε να μάθει ένα καινούριο ξόρκι. Ήθελε να κάνει τα λουλούδια του κήπου της να χορεύουν και να τραγουδούν. Πήρε το μαγικό της ραβδί, φόρεσε το μωβ καπέλο της και άνοιξε προσεκτικά το μεγάλο βιβλίο των ξορκιών. «Λουλουδάκια μυρωδάτα, χορέψτε όλα με χαρά!» είπε και κούνησε το ραβδί της. Όμως το ξόρκι δεν πέτυχε όπως το περίμενε. Αντί να χορέψουν τα λουλούδια, άρχισαν να χορεύουν οι γλάστρες! Πηδούσαν πάνω στα τραπέζια, στριφογύριζαν στην αυλή και κυνηγούσαν τη μικρή μαύρη γατούλα. «Νιάου! Τι συμβαίνει εδώ;» φώναξε τρομαγμένη η γατούλα και κρύφτηκε πίσω από τη μαγική σκούπα. Η Μαγισούλα προσπάθησε να σταματήσει το ξόρκι, αλλά μπέρδεψε πάλι τα λόγια. Ξαφνικά, η σκούπα άρχισε να πετάει γύρω από το σπίτι, οι κουτάλες τραγουδούσαν μέσα στην κουζίνα και τα μαξιλάρια χοροπηδούσαν σαν μικρά συννεφάκια. Εκείνη τη στιγμή έφτασε το φίλο της, το χαρούμενο Ξωτικό. «Μην ανησυχείς!» της είπε. «Κάθε μαθητευόμενη μάγισσα κάνει λάθη. Διάβασε ξανά το ξόρ...

  Ένα ζεστό καλοκαιρινό πρωινό, η Μαγισούλα Μάγια πήγε στην παραλία μαζί με τους αγαπημένους της φίλους. Ο Φύλλης, το ζωηρό ξωτικό, κουβαλούσε έναν κόκκινο κουβά και ένα μεγάλο πράσινο φτυαράκι. Η Λουμίνα, η μικρή νεράιδα, πετούσε χαρούμενη πάνω από τα κύματα, ενώ η μαύρη γάτα Σκιά περπατούσε προσεκτικά στην άμμο για να μη βρέξει τα πατουσάκια της. Μαζί τους ήταν η Κοραλλία, η μικρή γοργόνα με την τιρκουάζ ουρά, και ο Σπίθας, ο γαλάζιος δράκος με τα πορτοκαλί φτερά. Όλοι είχαν φορέσει τα καλοκαιρινά τους καπέλα και ήταν έτοιμοι να περάσουν μια υπέροχη ημέρα δίπλα στη θάλασσα. «Ας φτιάξουμε το μεγαλύτερο κάστρο από άμμο που έχει δει ποτέ αυτή η παραλία!» πρότεινε ο Φύλλης. «Και θα έχει ψηλούς πύργους!» είπε η Μάγια. «Και γέφυρες γεμάτες κοχύλια!» πρόσθεσε η Λουμίνα. Οι φίλοι άρχισαν αμέσως τη δουλειά. Ο Φύλλης γέμιζε γρήγορα τους κουβάδες με υγρή άμμο. Η Μάγια κατασκεύαζε τους πύργους, ενώ η Λουμίνα μάζευε μικρά πολύχρωμα κοχύλια για να τους στολίσει. Η Κοραλλία έφερνε από τον βυθό ...

Ένα γλυκό απόγευμα, η δεκάχρονη Μάγια βγήκε στον κήπο του μικρού της σπιτιού για να μαζέψει φωτεινά βατόμουρα. Ήθελε να φτιάξει μια μαγική πίτα που θα μοσχοβολούσε κανέλα και θα τραγουδούσε χαρούμενα τραγουδάκια όταν κάποιος την έκοβε. Η μαγική της σκούπα ξεκουραζόταν δίπλα στην πόρτα, ενώ το μαύρο γατάκι της κοιμόταν κουλουριασμένο πάνω σε ένα μαλακό μαξιλάρι. «Δεν θα αργήσω!» τους είπε η Μάγια και περπάτησε μέχρι την άκρη του δάσους. Στην αρχή έμεινε κοντά στο σπίτι και γέμισε γρήγορα το μικρό της καλάθι. Τότε όμως είδε μια υπέροχη γαλάζια πεταλούδα με φτερά που άφηναν πίσω τους ασημένια αστεράκια. Η πεταλούδα πέταξε ανάμεσα στα δέντρα και η Μάγια την ακολούθησε χωρίς να καταλάβει πόσο πολύ είχε απομακρυνθεί. Πέρασε κάτω από ψηλές βελανιδιές, πήδηξε πάνω από ένα ρυάκι και προχώρησε ανάμεσα σε πυκνούς θάμνους. Όταν η γαλάζια πεταλούδα χάθηκε στον ουρανό, η Μάγια κοίταξε γύρω της. Δεν αναγνώριζε κανένα δέντρο και το μονοπάτι πίσω της είχε εξαφανιστεί. «Προς τα πού είναι το σπίτι μου;» ...

Ένα φωτεινό πρωινό, η δεκάχρονη Μάγια φόρεσε το μοβ καπέλο της, πήρε το αστερόραβδό της και συνάντησε τον καλύτερό της φίλο, τον Φύλλη. Το εντεκάχρονο ξωτικό φορούσε τα πράσινα ρούχα του και κρατούσε έναν μικρό χάρτη φτιαγμένο από φύλλα. «Ανακάλυψα ένα κρυφό μονοπάτι!» είπε χαρούμενος. «Οδηγεί σε μια μαγική λιμνούλα που εμφανίζεται μόνο μία φορά τον χρόνο!» Η Μάγια χαμογέλασε και τα μοβ μάτια της έλαμψαν από περιέργεια. Οι δύο φίλοι ακολούθησαν το μονοπάτι μέσα στο δάσος. Πέρασαν κάτω από κλαδιά γεμάτα γαλάζια λουλούδια, χαιρέτησαν μικρά πουλιά και βοήθησαν ένα σκαντζοχοιράκι να περάσει ένα ρυάκι. Ύστερα από αρκετή ώρα έφτασαν σε ένα ξέφωτο. Στη μέση βρισκόταν η πιο όμορφη λιμνούλα που είχαν δει ποτέ. Το νερό της άλλαζε χρώματα. Μια στιγμή γινόταν γαλάζιο, την επόμενη ροζ και ύστερα χρυσαφένιο. Πολύχρωμα ψαράκια πετούσαν πάνω από την επιφάνειά της σαν μικρές πεταλούδες, ενώ τα νούφαρα τραγουδούσαν μια γλυκιά μελωδία. «Είναι υπέροχη!» ψιθύρισε η Μάγια. Μόλις όμως πλησίασαν, τα χρώματα τ...

  Ένα φωτεινό πρωινό, η δεκάχρονη Μάγια έφτασε στη Σχολή Μαγικών Τεχνών «Αστρόσκονη» κρατώντας μια ολοκαίνουρια ποδοσφαιρική μπάλα. «Σήμερα δεν θα κάνουμε ξόρκια!» ανακοίνωσε χαρούμενη. «Σήμερα θα παίξουμε ποδόσφαιρο!» Ο Φύλλης, το εντεκάχρονο ξωτικό με τα μυτερά αυτιά και τα πράσινα ρούχα, άρχισε αμέσως να τρέχει γύρω από το γήπεδο. «Εγώ θα βάζω τα γκολ!» φώναξε. Η Λουμίνα, η μικρή νεράιδα με τα χρυσαφένια μαλλιά και τα γαλαζορόδινα φτερά, πέταξε πάνω από τη μπάλα. «Κι εγώ θα κάνω τις καλύτερες πάσες!» είπε. Η μαύρη γάτα, η Σκιά, κούνησε την ουρά της. Τα χρυσά μάτια της έλαμπαν, ενώ το ασημένιο μισοφέγγαρο στο μέτωπό της λαμπύριζε κάτω από τον ήλιο. «Νιάου!» έκανε και άγγιξε την μπάλα με το πατουσάκι της. Σε λίγο έφτασαν η Κοραλλία, η μικρή γοργόνα με την τιρκουάζ ουρά, και ο Σπίθας, ο γαλάζιος δράκος με τα πορτοκαλί φτερά. «Μα πώς θα παίξω χωρίς πόδια;» ρώτησε στενοχωρημένη η Κοραλλία. Η Μάγια σκέφτηκε για λίγο και άνοιξε το μικρό βιβλίο των ξορκιών της. «Θα σου φτιάξω δύο μπότες...

  Ο ήλιος είχε αρχίσει να κρύβεται πίσω από τους λόφους και ο ουρανός είχε γεμίσει πορτοκαλί, ροζ και μοβ χρώματα. Η δεκάχρονη Μαγισούλα Μάγια βρισκόταν στην άκρη του μαγικού δάσους μαζί με τον Φύλλη, το ζωηρό ξωτικό, και τη Λουμίνα, τη μικρή νεράιδα. Όλη την ημέρα είχαν παίξει, είχαν μαζέψει λουλούδια και είχαν αναζητήσει πετραδάκια που λαμπύριζαν στο φως. «Πρέπει να επιστρέψω στο σπίτι», είπε η Μάγια κοιτάζοντας τον ουρανό. «Βράδιασε και η μαμά με περιμένει για το παραμύθι πριν από τον ύπνο.» «Καληνύχτα, Μάγια!» της είπαν οι φίλοι της. Η Μάγια πήρε τη μαγική της σκούπα, τη Χρυσοκλωστή, και κάθισε επάνω της. Η μαύρη γάτα της, η Σκιά, πήδηξε πίσω της και κρατήθηκε προσεκτικά με τα πατουσάκια της. «Χρυσοκλωστή, ώρα για το σπίτι!» είπε η Μάγια. Η σκούπα τινάχτηκε απαλά, σηκώθηκε πάνω από το έδαφος και άρχισε να πετά ανάμεσα στα δέντρα. Η Μάγια ένιωθε το δροσερό βραδινό αεράκι στα μαλλιά της, ενώ η Σκιά παρατηρούσε με τα χρυσά της μάτια τα φωτάκια των πυγολαμπίδων. Ξαφνικά άκουσαν ένα...

  Ένα ηλιόλουστο καλοκαιρινό πρωινό, η μικρή μάγισσα Μάγια άνοιξε το παράθυρό της και κοίταξε τον καταγάλανο ουρανό. Η ζέστη είχε απλωθεί παντού και τα φύλλα των δέντρων έμεναν ακίνητα. «Σήμερα είναι η καλύτερη μέρα για μπάνιο!» είπε χαρούμενη. Φόρεσε το μοβ μαγιό της, πήρε την πετσέτα, το καπέλο και το αντηλιακό της και τα έβαλε όλα μέσα σε μια μεγάλη τσάντα. Ύστερα ανέβηκε στο ιπτάμενο σκουπάκι της και πέταξε μέχρι το μικρό σπιτάκι του Φύλλη, του φίλου της που ήταν ξωτικό. Ο Φύλλης την περίμενε στην αυλή. Φορούσε ένα πράσινο μαγιό και ένα καπέλο που έμοιαζε με μεγάλο φύλλο. «Είσαι έτοιμος για τη θάλασσα;» τον ρώτησε η Μάγια. «Πανέτοιμος!» απάντησε εκείνος και της έδειξε το καλάθι του. «Έφερα καρπούζι, κεράσια και δύο μπουκάλια νερό!» Οι δύο φίλοι ανέβηκαν στο σκουπάκι και πέταξαν πάνω από το δάσος. Σε λίγο είδαν τη θάλασσα να λάμπει μακριά σαν ένα τεράστιο γαλάζιο διαμάντι. Όταν έφτασαν στην παραλία, άπλωσαν τις πετσέτες τους κάτω από μια ψάθινη ομπρέλα. Έβαλαν προσεκτικά αντηλια...

  Η μικρή Αμέλια δεν ήταν μια συνηθισμένη μαθήτρια. Φοιτούσε στη Σχολή Μικρών Μάγων, μπορούσε να κάνει τις μαργαρίτες να τραγουδούν και γνώριζε ένα ξόρκι που μετέτρεπε τις πέτρες σε σοκολατένια μπισκότα. Όμως υπήρχε κάτι που δεν είχε δει ποτέ στη ζωή της: τη θάλασσα. Όταν έκλεισε η σχολή για τις καλοκαιρινές διακοπές, οι γονείς της την πήγαν σ’ ένα μικρό νησί με λευκά σπίτια, γαλάζια παράθυρα και στενά δρομάκια που μοσχοβολούσαν γιασεμί. Μόλις αντίκρισε τη θάλασσα, η Αμέλια άνοιξε διάπλατα τα μάτια της. «Είναι μεγαλύτερη από εκατό μαγικές λίμνες!» φώναξε. Φόρεσε το κίτρινο καπέλο της, άρπαξε το μικρό της ραβδί και έτρεξε στην παραλία. Βούτηξε τα πόδια της στο νερό, έφτιαξε ένα κάστρο από άμμο και προσπάθησε να χρησιμοποιήσει ένα ξόρκι για να το κάνει ψηλότερο. «Καστράκι μικρό και φωτεινό, γίνε παλάτι θαλασσινό!» Το κάστρο άρχισε να μεγαλώνει, αλλά μαζί του μεγάλωσαν και δύο καβουράκια που βρίσκονταν κρυμμένα στην άμμο. Σε λίγα δευτερόλεπτα έγιναν τόσο μεγάλα όσο δύο καρέκλες! Η Αμέ...

Πολύ μακριά από τον κόσμο των ανθρώπων υπήρχε ένα κρυφό βασίλειο που λεγόταν Ασημένια Δροσιά. Κανένας άνθρωπος δεν μπορούσε να το βρει, γιατί ήταν προστατευμένο από αρχαία μαγεία. Τεράστια δέντρα με φύλλα από ασήμι άγγιζαν τα σύννεφα, ενώ ποτάμια από γαλάζιο φως διέσχιζαν τις κοιλάδες. Τα λουλούδια τραγουδούσαν όταν φυσούσε ο άνεμος και κάθε αυγή χιλιάδες μικρές νεράιδες σκόρπιζαν χρυσόσκονη που έκανε ολόκληρο το δάσος να λάμπει. Στην καρδιά του βασιλείου ζούσαν τα ξωτικά, σοφοί φύλακες της φύσης και της αρχαίας γνώσης. Τα σπίτια τους ήταν χτισμένα μέσα στους κορμούς γιγάντιων δέντρων και φωτίζονταν από μαγικούς κρυστάλλους που δεν έσβηναν ποτέ. Οι τεχνίτες κατασκεύαζαν τόξα από λευκό ξύλο και πανοπλίες από φύλλα ασημένιας βελανιδιάς, ενώ οι σοφοί μελετούσαν τα άστρα για να διατηρούν την ισορροπία της μαγείας. Πάνω από τις λίμνες πετούσαν οι νεράιδες με φτερά που έμοιαζαν με πολύχρωμα πετράδια. Κάθε νεράιδα είχε διαφορετικό χάρισμα. Άλλες θεράπευαν τραυματισμένα ζώα, άλλες έκαναν τα λο...