Ο Φύλλης και η Νεράιδα των Σβησμένων Αστεριών

 

Ένα όμορφο πρωινό, ο Φύλλης το ξωτικό ξεκίνησε από το Φυλλοκρυμμένο για να μαζέψει γαλάζια μούρα. Η γιαγιά Μελισσώ τού είχε ζητήσει να φέρει ένα ολόκληρο καλαθάκι, ώστε να ετοιμάσει τη νόστιμη μαρμελάδα της.

Ο Φύλλης φορούσε την πράσινη κάπα του και περπατούσε χαρούμενος ανάμεσα στις βελανιδιές. Γνώριζε όλα τα μονοπάτια του δάσους, αλλά εκείνη την ημέρα παρατήρησε κάτι παράξενο. Μικρές ασημένιες σπίθες έπεφταν από τον ουρανό και έμεναν πάνω στα φύλλα.

«Τι να είναι άραγε;» αναρωτήθηκε.

Ακολούθησε τις σπίθες μέχρι ένα ξέφωτο. Εκεί είδε τη νεράιδα Λουμίνα να πετά ανήσυχη ανάμεσα στα λουλούδια. Τα γαλαζορόδινα φτερά της έλαμπαν, αλλά στο πρόσωπό της φαινόταν μεγάλη στενοχώρια.

«Λουμίνα! Τι συνέβη;» τη ρώτησε ο Φύλλης.

«Μετέφερα ένα σακουλάκι με αστερόσκονη στον Κήπο του Φεγγαριού», του εξήγησε η νεράιδα. «Όμως το σακουλάκι σκίστηκε και η αστερόσκονη σκορπίστηκε σε ολόκληρο το δάσος. Χωρίς αυτήν, τα νυχτερινά λουλούδια δεν θα μπορέσουν να ανάψουν απόψε».

Ο Φύλλης σκέφτηκε για λίγο και χαμογέλασε.

«Μην ανησυχείς. Θα τη βρούμε μαζί!»

Η Λουμίνα τού έδωσε ένα μικρό γυάλινο μπουκαλάκι. Οι δύο φίλοι άρχισαν να μαζεύουν προσεκτικά τις ασημένιες σπίθες από τα φύλλα, τα μανιτάρια και τις πέτρες. Όποτε η Λουμίνα πλησίαζε ένα χαμένο κομματάκι αστερόσκονης, τα φτερά της έλαμπαν πιο δυνατά.

Σύντομα, όμως, οι σπίθες τούς οδήγησαν μπροστά σε ένα ορμητικό ρυάκι. Στην απέναντι όχθη βρισκόταν ένας μεγάλος σωρός αστερόσκονης, αλλά η παλιά ξύλινη γεφυρούλα είχε παρασυρθεί από το νερό.

«Εγώ μπορώ να πετάξω απέναντι», είπε η Λουμίνα. «Αλλά χρειάζομαι τη βοήθειά σου για να μαζέψω τόση αστερόσκονη».

Ο Φύλλης παρατήρησε το νερό. Έπειτα βρήκε μερικούς επίπεδους βράχους και τους τοποθέτησε μέσα στο ρυάκι. Οι κάστορες έφεραν γερά κλαδιά και οι σκίουροι βοήθησαν να δεθούν με αναρριχητικά φυτά. Σε λίγο είχαν κατασκευάσει μια καινούρια μικρή γέφυρα.

Οι δύο φίλοι πέρασαν απέναντι και γέμισαν το μπουκαλάκι με αστερόσκονη. Τότε ακούστηκε ένα σιγανό κλάμα πίσω από έναν θάμνο.

Εκεί βρήκαν ένα μικρό σκαντζοχοιράκι. Μερικές σπίθες είχαν κολλήσει στα αγκάθια του και εκείνο φοβόταν να κουνηθεί.

«Μη φοβάσαι», του είπε γλυκά η Λουμίνα.

Ο Φύλλης κράτησε απαλά το σκαντζοχοιράκι, ενώ η νεράιδα μάζεψε μία μία τις σπίθες. Όταν τελείωσαν, το μικρό ζωάκι τούς ευχαρίστησε και έτρεξε χαρούμενο στη φωλιά του.

Ο ήλιος άρχισε να δύει και οι δύο φίλοι έφτασαν επιτέλους στον Κήπο του Φεγγαριού. Όμως είχαν καταφέρει να συγκεντρώσουν μόνο τη μισή αστερόσκονη.

«Δεν είναι αρκετή», είπε λυπημένη η Λουμίνα. «Μερικά λουλούδια θα μείνουν σκοτεινά».

Ο Φύλλης κοίταξε τα κλειστά λουλούδια και σκέφτηκε μια ιδέα.

«Ας βάλουμε λίγη αστερόσκονη σε κάθε λουλούδι. Αν μοιραστούν το φως τους, ίσως ανάψουν όλα μαζί».

Η Λουμίνα συμφώνησε. Οι δύο φίλοι μοίρασαν προσεκτικά την αστερόσκονη σε ολόκληρο τον κήπο. Στην αρχή άναψε μόνο ένα μικρό λουλούδι. Έπειτα έδωσε λίγο από το φως του στο διπλανό του. Το δεύτερο φώτισε το τρίτο και σύντομα εκατοντάδες λουλούδια άρχισαν να λάμπουν σαν μικρά πολύχρωμα αστέρια.

Ο Κήπος του Φεγγαριού γέμισε φως. Οι πυγολαμπίδες χόρεψαν στον αέρα και τα νυχτερινά πουλιά άρχισαν να τραγουδούν.

«Τα καταφέραμε!» φώναξε χαρούμενη η Λουμίνα.

«Το λίγο φως γίνεται πολύ, όταν το μοιραζόμαστε», είπε ο Φύλλης.

Η Λουμίνα συνόδευσε το ξωτικό μέχρι το Φυλλοκρυμμένο. Εκεί η γιαγιά Μελισσώ τούς περίμενε με ζεστό τσάι και γλυκό ψωμάκι. Ο Φύλλης είχε ξεχάσει εντελώς τα γαλάζια μούρα, αλλά η γιαγιά του δεν θύμωσε.

«Η μαρμελάδα μπορεί να περιμένει», του είπε χαμογελώντας. «Το σημαντικό είναι ότι βοηθήσατε ολόκληρο το δάσος».

Εκείνο το βράδυ, ο Φύλλης και η Λουμίνα κάθισαν κάτω από τη Γηραιά Βελανιδιά. Από μακριά έβλεπαν τον Κήπο του Φεγγαριού να λάμπει μέσα στο σκοτάδι.

Και από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που ένα λουλούδι άναβε, χάριζε λίγο από το φως του στα υπόλοιπα, θυμίζοντας σε όλους πως η χαρά μεγαλώνει όταν τη μοιραζόμαστε με τους φίλους μας.