Το ποτάμι κυλούσε αδιάκοπα, με μια ορμή σχεδόν αφύσικη, σαν να κουβαλούσε μέσα του μυστικά αιώνων. Τα νερά του δεν ήταν απλώς νερά· έμοιαζαν να ψιθυρίζουν, να καλούν, να υπόσχονται κάτι που κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει. Οι ντόπιοι το απέφευγαν. Όχι επειδή φοβόντουσαν το βάθος του, αλλά επειδή γνώριζαν τι κατοικούσε μέσα σε αυτό. Τις νύχτες χωρίς φεγγάρι, όταν η ομίχλη άπλωνε ένα πέπλο πάνω από την επιφάνεια, εμφανίζονταν εκείνες. Οι νεράιδες. Δεν έμοιαζαν με τα παραμύθια. Δεν ήταν αθώες, ούτε καλοσυνάτες. Η ομορφιά τους ήταν υπερβολική, σχεδόν ανυπόφορη για τα ανθρώπινα μάτια. Μαλλιά σαν υγρό μετάξι που έλαμπαν στο σκοτάδι, δέρμα που αντανακλούσε το φως σαν να ήταν φτιαγμένο από φεγγαρόσκονη, και μάτια… μάτια που δεν ανήκαν σε αυτόν τον κόσμο. Όποιος τις έβλεπε, μαγευόταν. Και αυτό ήταν το πρώτο λάθος. Οι άντρες που περνούσαν κοντά στο ποτάμι ένιωθαν κάτι να τους τραβά. Μια φωνή, απαλή και γλυκιά, ψιθύριζε το όνομά τους, ακόμα κι αν καμία λέξη δεν ακουγόταν πραγματικά. Δ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου