Η Μαγισούλα και το Αστεράκι που Φοβόταν να Λάμψει

 

Ένα ήσυχο βράδυ, η μικρή Μαγισούλα καθόταν στην αυλή του σπιτιού της μαζί με τη μαύρη γατούλα της και παρατηρούσε τον ουρανό. Το φεγγάρι φώτιζε το μαγικό δάσος και χιλιάδες αστεράκια έλαμπαν σαν μικρά ασημένια φαναράκια.
Ξαφνικά, μια φωτεινή γραμμή πέρασε πάνω από τις κορυφές των δέντρων. Ένα μικρό αστεράκι έπεσε μέσα στους θάμνους με έναν απαλό ήχο.
«Τι ήταν αυτό;» αναρωτήθηκε η Μαγισούλα.
Πήρε το μαγικό της ραβδί και πλησίασε προσεκτικά. Ανάμεσα στα φύλλα βρήκε ένα μικροσκοπικό αστεράκι. Ήταν χρυσό, αλλά το φως του ήταν πολύ αδύναμο.
«Γιατί έπεσες από τον ουρανό;» το ρώτησε η Μαγισούλα.
«Τα άλλα αστέρια λάμπουν περισσότερο από εμένα», απάντησε εκείνο λυπημένο. «Νόμιζα πως κανείς δεν με χρειαζόταν».
Η Μαγισούλα το πήρε απαλά στα χέρια της και το έβαλε μέσα στο καπέλο της για να ζεσταθεί. Ύστερα φώναξε το Ξωτικό και μαζί άρχισαν να σκέφτονται πώς θα το βοηθούσαν.
Πρώτα προσπάθησαν να του δώσουν λίγη χρυσόσκονη. Το αστεράκι έλαμψε για μια στιγμή, αλλά αμέσως σκοτείνιασε ξανά. Έπειτα το Ξωτικό του πρόσφερε μια σταγόνα από το μαγικό νερό των νεράιδων. Όμως ούτε αυτό βοήθησε.
Τότε ακούστηκε ένα κλάμα από το μονοπάτι. Ένα μικρό λαγουδάκι είχε χαθεί μέσα στο σκοτεινό δάσος και δεν μπορούσε να βρει τη φωλιά του.
Το αστεράκι πήδηξε από το καπέλο της Μαγισούλας και πέταξε μπροστά του. Το αδύναμο φως του φώτισε το μονοπάτι. Η Μαγισούλα, το Ξωτικό, η γατούλα και το λαγουδάκι το ακολούθησαν ανάμεσα στα δέντρα.
Όσο το αστεράκι τούς οδηγούσε, άρχισε να λάμπει όλο και πιο δυνατά. Σύντομα βρήκαν τη φωλιά του λαγού. Η μητέρα του το αγκάλιασε με χαρά και ευχαρίστησε το μικρό αστεράκι που το έφερε πίσω με ασφάλεια.
Τότε το αστεράκι κατάλαβε κάτι πολύ σημαντικό. Δεν χρειαζόταν να είναι το πιο λαμπερό στον ουρανό. Αρκούσε το μικρό του φως για να βοηθήσει κάποιον που είχε χαθεί.
Η Μαγισούλα ανέβηκε στη μαγική της σκούπα μαζί με τη γατούλα και το αστεράκι. Πέταξαν ψηλά, πάνω από το δάσος, ώσπου έφτασαν κοντά στο φεγγάρι. Εκεί το αστεράκι επέστρεψε στη θέση του.
Από εκείνο το βράδυ, έλαμπε με θάρρος και χαρά. Κάθε φορά που η Μαγισούλα το κοιτούσε από την αυλή της, εκείνο αναβόσβηνε τρεις φορές για να της πει καληνύχτα.
Και έτσι όλοι έμαθαν πως ακόμη και το μικρότερο φως μπορεί να δείξει τον δρόμο μέσα στο πιο σκοτεινό δάσος.