Η Μαγισούλα και το Παραμύθι του Φεγγαριού

 

Το βράδυ είχε απλώσει το γαλάζιο του πέπλο πάνω από το μαγικό δάσος. Στο μικρό σπίτι με τη μωβ σκεπή, όλα ήταν ήσυχα και ζεστά. Η φωτιά στο τζάκι έκαιγε απαλά, ενώ από το παράθυρο έμπαινε το ασημένιο φως του φεγγαριού. Η μικρή Μαγισούλα είχε φορέσει τις πιτζάμες της, είχε πλύνει τα δόντια της και είχε βάλει τη μαγική της σκούπα στη θέση της. Η μαύρη γατούλα της είχε ήδη κουλουριαστεί πάνω στο μαλακό χαλάκι δίπλα στο κρεβάτι. «Ώρα για ύπνο, μικρό μου αστεράκι», είπε η μαμά της και τη σκέπασε με τη ζεστή κουβέρτα. Η Μαγισούλα έκλεισε τα μάτια της, αλλά αμέσως τα άνοιξε ξανά. «Μαμά, θα μου πεις ένα παραμύθι;» τη ρώτησε. Η μαμά χαμογέλασε, κάθισε δίπλα της και άνοιξε ένα παλιό βιβλίο με χρυσά αστέρια στο εξώφυλλο. «Μια φορά κι έναν καιρό», άρχισε να λέει, «ζούσε ένα μικρό φεγγαράκι που φοβόταν να βγει στον ουρανό. Νόμιζε πως το φως του ήταν πολύ αδύναμο και πως κανείς δεν θα το πρόσεχε». Η Μαγισούλα άκουγε προσεκτικά, κρατώντας το χέρι της μαμάς της. «Ένα βράδυ», συνέχισε εκείνη, «ένα μικρό κορίτσι χάθηκε στο σκοτεινό δάσος. Το φεγγαράκι βρήκε το θάρρος να εμφανιστεί και φώτισε το μονοπάτι. Χάρη στο απαλό του φως, το κορίτσι βρήκε τον δρόμο για το σπίτι του. Τότε το φεγγαράκι κατάλαβε πως ακόμη και το πιο μικρό φως μπορεί να διώξει ένα μεγάλο σκοτάδι». Η Μαγισούλα χαμογέλασε νυσταγμένα. «Κι εγώ έχω ένα μικρό φως μέσα μου;» ρώτησε. «Φυσικά», της απάντησε η μαμά και τη φίλησε στο μέτωπο. «Το φως της καλοσύνης, της αγάπης και του θάρρους». Έξω από το παράθυρο, το φεγγάρι έλαμπε πάνω από τις κορυφές των δέντρων. Η μαύρη γατούλα γουργούρισε απαλά και η Μαγισούλα έκλεισε τα μάτια της. Σε λίγο αποκοιμήθηκε, κρατώντας το χέρι της μαμάς της και ταξιδεύοντας σε ένα όνειρο γεμάτο φωτεινά αστέρια, μαγικά σύννεφα και χαμογελαστά φεγγάρια. Η μαμά της έκλεισε σιγά το βιβλίο, έσβησε το μικρό φωτάκι και ψιθύρισε: «Καληνύχτα, μικρή μου Μαγισούλα. Να έχεις όνειρα γλυκά».