Ο Άρης και η Πρώτη του Συνάντηση με το Ξωτικό

 

Ένα φωτεινό πρωινό, ο Άρης αποφάσισε να εξερευνήσει το δάσος που βρισκόταν κοντά στο Μαγικό Σχολείο. Είχε ακούσει ότι εκεί ζούσαν παράξενα πλάσματα, μικρά ξωτικά και ζώα που μπορούσαν να καταλαβαίνουν τη γλώσσα της μαγείας. Φόρεσε τον γαλάζιο μανδύα του, έβαλε το φυλαχτό του στον λαιμό και ξεκίνησε ακολουθώντας ένα μικρό μονοπάτι ανάμεσα στα δέντρα. Καθώς περπατούσε, άκουσε ξαφνικά έναν δυνατό θόρυβο πίσω από έναν θάμνο. «Ποιος είναι εκεί;» ρώτησε προσεκτικά. Από τα φύλλα πετάχτηκε ένα μικρό ξωτικό με μυτερά αυτιά, ζωηρά μάτια και ένα πράσινο σκουφάκι. Το ξωτικό κρατούσε ένα καλάθι γεμάτο μανιτάρια και φρούτα του δάσους. Μόλις είδε τον Άρη, έκανε δύο βήματα πίσω. «Εσύ ποιος είσαι; Δεν σε έχω ξαναδεί εδώ!» είπε. «Με λένε Άρη. Είμαι καινούριος στον μαγικό κόσμο», απάντησε εκείνος χαμογελώντας. Το ξωτικό τον κοίταξε με περιέργεια. «Εγώ είμαι το Ξωτικό. Μένω κοντά στο δάσος και ξέρω σχεδόν κάθε μονοπάτι εδώ μέσα!» είπε περήφανα. Πριν προλάβουν να μιλήσουν περισσότερο, ακούστηκε ένα μικρό κλάμα. Ανάμεσα στις ρίζες ενός δέντρου είχε παγιδευτεί ένα μικρό σκιουράκι. Το Ξωτικό προσπάθησε να τραβήξει ένα βαρύ κλαδί που του έκλεινε τον δρόμο, αλλά δεν μπορούσε να το μετακινήσει. «Θα σε βοηθήσω», είπε ο Άρης. Άγγιξε το φυλαχτό του και ένα απαλό ασημένιο φως τύλιξε τα χέρια του. Μαζί με το Ξωτικό σήκωσαν το κλαδί και το σκιουράκι κατάφερε να ελευθερωθεί. Το μικρό ζώο ανέβηκε γρήγορα στο δέντρο και τους κοίταξε χαρούμενο από ένα κλαδί. «Καθόλου άσχημα για κάποιον που μόλις ήρθε στον κόσμο μας!» είπε γελώντας το Ξωτικό. Ο Άρης γέλασε κι εκείνος. Συνέχισαν τον δρόμο μαζί και το Ξωτικό άρχισε να του δείχνει τα μυστικά του δάσους: τα λουλούδια που άνοιγαν μόνο όταν κάποιος τους τραγουδούσε, τις μικρές φωτεινές λιμνούλες και τα δέντρα που άλλαζαν χρώμα ανάλογα με τον καιρό. Όταν έφτασε η ώρα να επιστρέψει στο Μαγικό Σχολείο, ο Άρης σταμάτησε στην άκρη του μονοπατιού. «Χάρηκα που σε γνώρισα», είπε. «Κι εγώ! Την επόμενη φορά θα σου δείξω ένα μέρος που δεν γνωρίζει σχεδόν κανείς», του απάντησε το Ξωτικό με ένα μυστηριώδες χαμόγελο. Ο Άρης γύρισε στο σχολείο ενθουσιασμένος. Είχε έρθει σε έναν άγνωστο κόσμο χωρίς να ξέρει κανέναν, αλλά εκείνη την ημέρα είχε αποκτήσει τον πρώτο του νέο φίλο. Και χωρίς να το γνωρίζουν ακόμη, ο Άρης και το Ξωτικό θα ζούσαν μαζί πολλές μαγικές περιπέτειες.