Η Μαγισούλα και το Αστέρι που Έχασε το Φως του

 

Ένα ήσυχο βράδυ η Μαγισούλα καθόταν στο παράθυρο του δωματίου της και κοιτούσε τον ουρανό μαζί με τη μαύρη γατούλα της, όταν παρατήρησε κάτι παράξενο. Ένα από τα πιο φωτεινά αστέρια άρχισε να τρεμοπαίζει και ξαφνικά έσβησε. «Αυτό δεν είναι φυσιολογικό», είπε η Μαγισούλα και πήρε αμέσως το μαγικό της ραβδί. Λίγο αργότερα έφτασαν στο σπίτι της το Ξωτικό, η Νεράιδα Λουμίνα και ο Άρης, ο μικρός Φύλακας των Αστεριών. Μόλις ο Άρης κοίταξε τον ουρανό, το χρυσό φυλαχτό που φορούσε στον λαιμό του άρχισε να λάμπει. «Το αστέρι δεν έσβησε μόνο του», τους είπε ανήσυχος. «Κάποιος έκλεψε το φως του». Οι τέσσερις φίλοι ακολούθησαν μια λεπτή ασημένια γραμμή που κατέβαινε από τον ουρανό και οδηγούσε βαθιά μέσα στο μαγικό δάσος. Η μαύρη γατούλα προχωρούσε μπροστά και μύριζε προσεκτικά το μονοπάτι. Ύστερα από αρκετή ώρα έφτασαν σε μια παλιά πέτρινη γέφυρα που κανείς τους δεν είχε ξαναδεί. Κάτω από τη γέφυρα δεν υπήρχε ποτάμι αλλά μια παράξενη μπλε ομίχλη γεμάτη μικροσκοπικά φωτάκια. Στη μέση της γέφυρας καθόταν ένα μικρό γκρίζο πλασματάκι και κρατούσε μέσα στα χέρια του μια λαμπερή χρυσή σφαίρα. «Αυτό είναι το φως του αστεριού!» φώναξε ο Άρης. Το πλασματάκι τρόμαξε και έκρυψε τη σφαίρα πίσω από την πλάτη του. Η Μαγισούλα σήκωσε το ραβδί της αλλά δεν έκανε ξόρκι. Πλησίασε ήρεμα και ρώτησε: «Γιατί το πήρες;». Το μικρό πλάσμα κατέβασε το κεφάλι του. «Εδώ κάτω είναι πάντα σκοτεινά», είπε. «Ήθελα μόνο λίγο φως για να μη φοβάμαι». Η Λουμίνα χαμογέλασε γλυκά. Το Ξωτικό σταμάτησε να κρύβεται πίσω από τη Μαγισούλα και ο Άρης κοίταξε το φυλαχτό του. Τότε η Μαγισούλα είχε μια ιδέα. «Δεν χρειάζεται να κλέψεις το φως ενός αστεριού. Μπορούμε να σου δώσουμε δικό σου». Ο Άρης άγγιξε το φυλαχτό του, η Λουμίνα άνοιξε τα φτερά της και η Μαγισούλα κούνησε απαλά το ραβδί της. Τρεις μικρές ακτίνες ενώθηκαν και δημιούργησαν ένα μικρό λαμπερό φαναράκι που δεν έσβηνε ποτέ. Το πλασματάκι το πήρε χαρούμενο και επέστρεψε τη χρυσή σφαίρα. Ο Άρης την ύψωσε προς τον ουρανό και το φυλαχτό του άστραψε τόσο δυνατά που όλο το δάσος φωτίστηκε. Η σφαίρα ανέβηκε ψηλά σαν χρυσή κομήτης και μπήκε ξανά μέσα στο αστέρι. Αμέσως ο ουρανός γέμισε φως και το χαμένο αστέρι έγινε πιο λαμπερό από ποτέ. Όταν οι φίλοι επέστρεψαν στο σπίτι, η μαμά της Μαγισούλας τους περίμενε με ζεστό χαμομήλι και ένα μεγάλο χαμόγελο. Η Μαγισούλα της διηγήθηκε όλη την περιπέτεια και εκείνη της είπε: «Η καλύτερη μαγεία δεν είναι πάντα αυτή που νικά κάποιον. Μερικές φορές είναι εκείνη που καταλαβαίνει γιατί κάποιος έκανε κάτι λάθος και τον βοηθά να το διορθώσει». Πριν κοιμηθεί, η Μαγισούλα κοίταξε ξανά από το παράθυρο. Το αστέρι έλαμπε δυνατά πάνω από το σπίτι της και δίπλα του εμφανίστηκε για μια στιγμή ένα δεύτερο μικρό φως, σαν να της έκλεινε το μάτι. Η Μαγισούλα χαμογέλασε, έκλεισε τα μάτια της και αποκοιμήθηκε, χωρίς να γνωρίζει ότι την επόμενη μέρα ένα καινούριο μυστήριο θα την περίμενε στο Μαγικό Σχολείο.