Ο Άρης, ο Μικρός Φύλακας των Αστεριών

 

Ένα ήσυχο απόγευμα, λίγο έξω από το χωριό της Μαγισούλας, ο ουρανός άρχισε ξαφνικά να γεμίζει μικρές χρυσές σπίθες. Η Μαγισούλα βρισκόταν στον κήπο του σπιτιού της μαζί με το Ξωτικό, τη Νεράιδα Λουμίνα και τη μαύρη γατούλα της, όταν είδαν μια φωτεινή γραμμή να διασχίζει τον ουρανό.

«Πεφταστέρι!» φώναξε το Ξωτικό.

Όμως το φως δεν εξαφανίστηκε. Κατέβηκε πίσω από τα δέντρα του μαγικού δάσους και ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος.

Η Μαγισούλα πήρε το μαγικό της ραβδί.

«Πρέπει να δούμε τι έγινε», είπε.

Οι φίλοι ακολούθησαν το μονοπάτι ώσπου έφτασαν σε ένα μικρό ξέφωτο. Εκεί βρήκαν ένα αγόρι περίπου στην ηλικία της Μαγισούλας. Είχε σκούρα καστανά μαλλιά, γαλάζια μάτια και φορούσε έναν μπλε μανδύα γεμάτο μικρά ασημένια αστέρια. Στον λαιμό του κρεμόταν ένα παράξενο φυλαχτό σαν μικρός ήλιος.

Δίπλα του βρισκόταν ένα στρογγυλό αντικείμενο που έμοιαζε με αστραφτερή ασπίδα.

«Γεια σας», είπε διστακτικά το αγόρι. «Με λένε Άρη».

«Από πού ήρθες;» ρώτησε η Μαγισούλα.

Ο Άρης κοίταξε τον ουρανό.

«Από πολύ μακριά. Από την Κοιλάδα των Αστεριών».

Η Λουμίνα άνοιξε διάπλατα τα μάτια της.

Είχε ακούσει ιστορίες για εκείνο το μέρος. Λέγανε πως βρισκόταν πίσω από τα ψηλότερα σύννεφα και πως εκεί ζούσαν οι Φύλακες των Αστεριών, μάγοι που προστάτευαν τον ουρανό από σκοτεινά πλάσματα.

Ο Άρης ήταν ακόμη μαθητευόμενος φύλακας.

Το φυλαχτό του μπορούσε να δημιουργεί μια μαγική ασπίδα γύρω από όποιον κινδύνευε. Όμως υπήρχε ένα πρόβλημα.

Ο Άρης δεν είχε μάθει ακόμη να ελέγχει καλά τη δύναμή του.

«Προσπαθούσα να κάνω την πρώτη μου μεγάλη πτήση», εξήγησε. «Αλλά το φυλαχτό μου άρχισε να λάμπει και έχασα τον δρόμο μου».

Ξαφνικά ακούστηκε ένα δυνατό γρύλισμα μέσα από τα δέντρα.

Τα φύλλα άρχισαν να κουνιούνται.

Ένα τεράστιο σκοτεινό σύννεφο εμφανίστηκε ανάμεσα στα δέντρα. Δύο κόκκινα μάτια άνοιξαν μέσα του.

Η Μαγισούλα σήκωσε το ραβδί της.

Το Ξωτικό κρύφτηκε πίσω από έναν κορμό.

Η Λουμίνα άνοιξε τα φωτεινά φτερά της.

Το σκοτεινό πλάσμα όρμησε προς το μέρος τους.

Ο Άρης φοβήθηκε.

Το φυλαχτό του άρχισε να τρέμει.

«Δεν μπορώ!» φώναξε.

Η Μαγισούλα στάθηκε δίπλα του.

«Δεν χρειάζεται να το κάνεις μόνος σου».

Η Λουμίνα πλησίασε από την άλλη πλευρά.

«Οι φίλοι βοηθούν ο ένας τον άλλον».

Ο Άρης πήρε βαθιά ανάσα και κράτησε το φυλαχτό του.

Ένα μικρό γαλάζιο φως εμφανίστηκε.

Έπειτα μεγάλωσε.

Και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μια τεράστια ασπίδα από αστέρια σχηματίστηκε γύρω από όλους.

Το σκοτεινό πλάσμα χτύπησε πάνω της.

ΜΠΑΜ!

Χιλιάδες φωτεινά αστέρια πετάχτηκαν στον αέρα.

Το πλάσμα φοβήθηκε τόσο πολύ από το φως, που μετατράπηκε σε μικρό γκρίζο συννεφάκι και εξαφανίστηκε πάνω από τα δέντρα.

Ο Άρης κοίταξε το φυλαχτό του έκπληκτος.

«Τα κατάφερα!»

«Τα καταφέραμε», του είπε χαμογελώντας η Μαγισούλα.

Όταν επέστρεψαν στο σπίτι, η μαμά της Μαγισούλας άκουσε προσεκτικά την ιστορία του.

Κατάλαβε ότι ο Άρης δεν είχε φτάσει στον κόσμο τους τυχαία.

Το φυλαχτό των Αστεριών είχε επιλέξει να τον οδηγήσει εκεί.

Έτσι αποφασίστηκε ότι ο Άρης θα έμενε για λίγο κοντά τους και θα μάθαινε καλύτερα να χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του.

Θα μπορούσε ακόμη να επισκέπτεται το Μαγικό Σχολείο μαζί με τη Μαγισούλα.

Από εκείνη την ημέρα ο κόσμος τους απέκτησε έναν καινούριο φίλο.

Τον Άρη, τον Μικρό Φύλακα των Αστεριών.

Κανείς όμως δεν γνώριζε ακόμη γιατί το μαγικό φυλαχτό τον είχε οδηγήσει εκεί.

Ούτε γιατί, εκείνο το ίδιο βράδυ, ένα από τα χρυσά αστέρια πάνω από το Μαγικό Σχολείο άρχισε να αναβοσβήνει σαν να προσπαθούσε να τους προειδοποιήσει για κάτι που πλησίαζε...