Η Μαγισούλα, η Νεράιδα και το Παιχνιδιάρικο Βιβλίο

 





Ένα φωτεινό απόγευμα, η μικρή Νεράιδα πέταξε μέχρι το σπίτι της Μαγισούλας. Τα φτερά της λαμπύριζαν σαν πολύχρωμα αστέρια και στα χέρια της κρατούσε ένα μικρό καλαθάκι με γλυκά μπισκότα. Η Μαγισούλα άνοιξε την πόρτα και την υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά. «Καλώς ήρθες! Σήμερα θα σου δείξω το αγαπημένο μου μαγικό βιβλίο!» είπε και την οδήγησε στο δωμάτιό της. Πάνω σε ένα ξύλινο τραπεζάκι βρισκόταν ένα μεγάλο μωβ βιβλίο με χρυσά φεγγάρια στο εξώφυλλό του. Δίπλα του ήταν ακουμπισμένο το μικρό μαγικό ραβδί της Μαγισούλας. Μόλις άνοιξαν το βιβλίο, πολύχρωμα γράμματα πετάχτηκαν από τις σελίδες και άρχισαν να χορεύουν στον αέρα. Η Μαγισούλα κούνησε προσεκτικά το ραβδί της και είπε: «Αστεράκια φωτεινά, ελάτε να παίξουμε ξανά!» Αμέσως, δεκάδες μικρά αστέρια γέμισαν το δωμάτιο και άρχισαν να κάνουν κύκλους γύρω από τα δύο κορίτσια. Η Νεράιδα γέλασε και άγγιξε ένα από αυτά με το δάχτυλό της. Τότε το αστεράκι μεταμορφώθηκε σε μια μικροσκοπική χρυσή πεταλούδα. Τα κορίτσια συνέχισαν να διαβάζουν το βιβλίο και δοκίμασαν ακόμη ένα αθώο ξόρκι. Αυτήν τη φορά, τα μαξιλάρια απέκτησαν μικρά φτερά και άρχισαν να πετούν πάνω από τα κρεβάτια. Όμως ένα παιχνιδιάρικο μαξιλάρι άρπαξε το καπέλο της Μαγισούλας και το έκρυψε πάνω στην ντουλάπα! Η Μαγισούλα και η Νεράιδα ξεκαρδίστηκαν στα γέλια. Με υπομονή και συνεργασία, διάβασαν τις οδηγίες του βιβλίου και έκαναν όλα τα μαξιλάρια να επιστρέψουν στις θέσεις τους. Έπειτα η Μαγισούλα έκλεισε προσεκτικά το βιβλίο και τοποθέτησε το ραβδί στη θήκη του. «Η μαγεία είναι υπέροχη, όταν τη χρησιμοποιούμε με προσοχή και καλοσύνη», είπε. Λίγο αργότερα, οι δύο φίλες κάθισαν δίπλα στο παράθυρο, έφαγαν τα μπισκότα τους και θυμήθηκαν όλα τα αστεία που είχαν συμβεί. Όταν ήρθε η ώρα να φύγει, η Νεράιδα αγκάλιασε τη Μαγισούλα και της υποσχέθηκε ότι θα επέστρεφε σύντομα για ένα καινούριο μαγικό παιχνίδι. Από εκείνη την ημέρα, το μωβ βιβλίο άνοιγε πάντα με χαρά, επειδή γνώριζε πως οι δύο φίλες χρησιμοποιούσαν τα ξόρκια του για να γελούν, να μαθαίνουν και να βοηθούν η μία την άλλη.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Νεράιδες του Ποταμού των Χαμένων Ψυχών

Εικόνα
   Το ποτάμι κυλούσε αδιάκοπα, με μια ορμή σχεδόν αφύσικη, σαν να κουβαλούσε μέσα του μυστικά αιώνων. Τα νερά του δεν ήταν απλώς νερά· έμοιαζαν να ψιθυρίζουν, να καλούν, να υπόσχονται κάτι που κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει. Οι ντόπιοι το απέφευγαν. Όχι επειδή φοβόντουσαν το βάθος του, αλλά επειδή γνώριζαν τι κατοικούσε μέσα σε αυτό. Τις νύχτες χωρίς φεγγάρι, όταν η ομίχλη άπλωνε ένα πέπλο πάνω από την επιφάνεια, εμφανίζονταν εκείνες. Οι νεράιδες. Δεν έμοιαζαν με τα παραμύθια. Δεν ήταν αθώες, ούτε καλοσυνάτες. Η ομορφιά τους ήταν υπερβολική, σχεδόν ανυπόφορη για τα ανθρώπινα μάτια. Μαλλιά σαν υγρό μετάξι που έλαμπαν στο σκοτάδι, δέρμα που αντανακλούσε το φως σαν να ήταν φτιαγμένο από φεγγαρόσκονη, και μάτια… μάτια που δεν ανήκαν σε αυτόν τον κόσμο. Όποιος τις έβλεπε, μαγευόταν. Και αυτό ήταν το πρώτο λάθος. Οι άντρες που περνούσαν κοντά στο ποτάμι ένιωθαν κάτι να τους τραβά. Μια φωνή, απαλή και γλυκιά, ψιθύριζε το όνομά τους, ακόμα κι αν καμία λέξη δεν ακουγόταν πραγματικά. Δ...
Διαβάστε περισσότερα

Το Βασίλειο της Ασημένιας Δροσιάς

Εικόνα
Πολύ μακριά από τον κόσμο των ανθρώπων υπήρχε ένα κρυφό βασίλειο που λεγόταν Ασημένια Δροσιά. Κανένας άνθρωπος δεν μπορούσε να το βρει, γιατί ήταν προστατευμένο από αρχαία μαγεία. Τεράστια δέντρα με φύλλα από ασήμι άγγιζαν τα σύννεφα, ενώ ποτάμια από γαλάζιο φως διέσχιζαν τις κοιλάδες. Τα λουλούδια τραγουδούσαν όταν φυσούσε ο άνεμος και κάθε αυγή χιλιάδες μικρές νεράιδες σκόρπιζαν χρυσόσκονη που έκανε ολόκληρο το δάσος να λάμπει. Στην καρδιά του βασιλείου ζούσαν τα ξωτικά, σοφοί φύλακες της φύσης και της αρχαίας γνώσης. Τα σπίτια τους ήταν χτισμένα μέσα στους κορμούς γιγάντιων δέντρων και φωτίζονταν από μαγικούς κρυστάλλους που δεν έσβηναν ποτέ. Οι τεχνίτες κατασκεύαζαν τόξα από λευκό ξύλο και πανοπλίες από φύλλα ασημένιας βελανιδιάς, ενώ οι σοφοί μελετούσαν τα άστρα για να διατηρούν την ισορροπία της μαγείας. Πάνω από τις λίμνες πετούσαν οι νεράιδες με φτερά που έμοιαζαν με πολύχρωμα πετράδια. Κάθε νεράιδα είχε διαφορετικό χάρισμα. Άλλες θεράπευαν τραυματισμένα ζώα, άλλες έκαναν τα λο...
Διαβάστε περισσότερα

Η Μαγισούλα Μάγια και ο Φύλλης στην Παραλία του Χρυσού Κοχυλιού

Εικόνα
  Ένα ηλιόλουστο καλοκαιρινό πρωινό, η μικρή μάγισσα Μάγια άνοιξε το παράθυρό της και κοίταξε τον καταγάλανο ουρανό. Η ζέστη είχε απλωθεί παντού και τα φύλλα των δέντρων έμεναν ακίνητα. «Σήμερα είναι η καλύτερη μέρα για μπάνιο!» είπε χαρούμενη. Φόρεσε το μοβ μαγιό της, πήρε την πετσέτα, το καπέλο και το αντηλιακό της και τα έβαλε όλα μέσα σε μια μεγάλη τσάντα. Ύστερα ανέβηκε στο ιπτάμενο σκουπάκι της και πέταξε μέχρι το μικρό σπιτάκι του Φύλλη, του φίλου της που ήταν ξωτικό. Ο Φύλλης την περίμενε στην αυλή. Φορούσε ένα πράσινο μαγιό και ένα καπέλο που έμοιαζε με μεγάλο φύλλο. «Είσαι έτοιμος για τη θάλασσα;» τον ρώτησε η Μάγια. «Πανέτοιμος!» απάντησε εκείνος και της έδειξε το καλάθι του. «Έφερα καρπούζι, κεράσια και δύο μπουκάλια νερό!» Οι δύο φίλοι ανέβηκαν στο σκουπάκι και πέταξαν πάνω από το δάσος. Σε λίγο είδαν τη θάλασσα να λάμπει μακριά σαν ένα τεράστιο γαλάζιο διαμάντι. Όταν έφτασαν στην παραλία, άπλωσαν τις πετσέτες τους κάτω από μια ψάθινη ομπρέλα. Έβαλαν προσεκτικά αντηλια...
Διαβάστε περισσότερα