Η Μαγισούλα και το Δακρυσμένο Συννεφάκι

Εκείνο το πρωινό, η Μαγισούλα ξύπνησε από έναν δυνατό θόρυβο πάνω στη στέγη του σπιτιού της. Η βροχή έπεφτε τόσο δυνατά, που τα τζάμια έτρεμαν και οι σταγόνες χτυπούσαν το παράθυρο σαν μικρά βιαστικά δαχτυλάκια. Η Μαγισούλα σηκώθηκε από το κρεβάτι της, φόρεσε τη μωβ στολή της και κοίταξε έξω. Ο ουρανός ήταν γεμάτος γκρίζα σύννεφα, αλλά ένα μικρό συννεφάκι έκλαιγε περισσότερο από όλα τα άλλα. Από τα μάτια του έτρεχαν τεράστιες σταγόνες που έπεφταν κατευθείαν πάνω στο Μαγικό Σχολείο. «Μαμά, κοίτα! Το σχολείο πλημμυρίζει!» φώναξε τρομαγμένη η Μαγισούλα. Η μαμά της πλησίασε στο παράθυρο και κοίταξε προσεκτικά. Η αυλή του σχολείου είχε γεμίσει νερό, τα πολύχρωμα λουλούδια είχαν σχεδόν κρυφτεί και τα πέτρινα μονοπάτια είχαν γίνει μικρά ποτάμια. Το νερό είχε φτάσει μέχρι την κεντρική ξύλινη πόρτα με την επιγραφή «Μαγικό Σχολείο». «Πρέπει να πάμε γρήγορα», είπε η μαμά της. «Όμως να θυμάσαι πως το συννεφάκι δεν κλαίει χωρίς λόγο. Πρώτα πρέπει να μάθουμε τι το στενοχώρησε». Η Μαγισούλα πήρε το μαγικό της ραβδί και ανέβηκε στη σκούπα της. Μαζί της πέταξαν το Ξωτικό και η Νεράιδα, ενώ η μαύρη γατούλα της κάθισε μέσα στο μικρό καλαθάκι της σκούπας. Όταν έφτασαν στο σχολείο, είδαν τους μαθητές και τους δασκάλους να προσπαθούν να σταματήσουν τα νερά. Μικρές μάγισσες σήκωναν τα βιβλία ψηλά, ξωτικά έφτιαχναν φράγματα με κλαδιά και νεράιδες πετούσαν πάνω από την αυλή βοηθώντας τα ζωάκια να ανέβουν σε ασφαλή σημεία. Η κυρία Αστερόσκονη στεκόταν στην είσοδο και κρατούσε μια μεγάλη χρυσή ομπρέλα. «Το νερό μπήκε στις πρώτες αίθουσες!» είπε ανήσυχη. «Αν συνεχίσει να βρέχει, θα πλημμυρίσει ολόκληρο το σχολείο!» Η Μαγισούλα κοίταξε ψηλά. Το μικρό συννεφάκι έκλαιγε και έτρεμε. Δίπλα του βρισκόταν ένα μεγαλύτερο, λευκό συννεφάκι που είχε γυρίσει θυμωμένο από την άλλη πλευρά. «Νομίζω ότι τσακώθηκαν», είπε η Νεράιδα. «Πρέπει να τα πλησιάσουμε», απάντησε η Μαγισούλα. Οι τρεις φίλοι ανέβηκαν στη μαγική σκούπα και πέταξαν ψηλά. Ο άνεμος φυσούσε δυνατά και οι σταγόνες έπεφταν πάνω στα πρόσωπά τους, αλλά εκείνοι δεν σταμάτησαν. Όταν έφτασαν κοντά στο γκρίζο συννεφάκι, η Μαγισούλα του μίλησε γλυκά. «Μικρό συννεφάκι, γιατί κλαις τόσο πολύ; Το σχολείο μας έχει πλημμυρίσει, όμως πιο πολύ ανησυχούμε για εσένα». Το συννεφάκι σκούπισε τα μάτια του, αλλά αμέσως κύλησαν καινούριες σταγόνες. «Ο φίλος μου είπε ότι είμαι μικρό και άχρηστο», αποκρίθηκε με τρεμάμενη φωνή. «Ήθελα να βοηθήσω να ποτιστούν τα λουλούδια, αλλά έριξα περισσότερη βροχή από όση έπρεπε. Εκείνος γέλασε μαζί μου και είπε πως δεν ξέρω να κάνω τίποτα σωστά». Η Μαγισούλα πλησίασε ακόμη περισσότερο. «Δεν είσαι άχρηστο», του είπε. «Έκανες ένα λάθος και τα λάθη μπορούν να διορθωθούν. Είναι καλό να κλαις όταν στενοχωριέσαι, αλλά τώρα τα δάκρυά σου έχουν γίνει τόσο πολλά, που κινδυνεύει το σχολείο. Θέλεις να σε βοηθήσουμε να ηρεμήσεις;» Το μικρό συννεφάκι έγνεψε καταφατικά. Η Μαγισούλα σήκωσε το ραβδί της, αλλά θυμήθηκε τα λόγια της μαμάς της. Η μαγεία δεν μπορούσε να σβήσει τη στενοχώρια κάποιου. Έπρεπε πρώτα να τον ακούσει και να τον βοηθήσει να μιλήσει. «Πάρε μια βαθιά ανάσα μαζί μου», του είπε. Το συννεφάκι πήρε μια αργή ανάσα και η βροχή έγινε λίγο πιο απαλή. «Τώρα πες μας τι θα ήθελες να ακούσεις από τον φίλο σου». Το συννεφάκι σκέφτηκε για λίγο. «Θα ήθελα να μου ζητήσει συγγνώμη και να καταλάβει ότι τα λόγια του με πλήγωσαν». Η Νεράιδα πέταξε προς το λευκό συννεφάκι και το κάλεσε κοντά τους. Εκείνο στην αρχή δεν ήθελε να πλησιάσει, αλλά όταν κοίταξε κάτω και είδε το πλημμυρισμένο σχολείο, κατάλαβε πόσο σοβαρός είχε γίνει ο καβγάς τους. «Δεν ήθελα να σε κάνω να κλάψεις τόσο πολύ», είπε. «Θύμωσα επειδή η βροχή σου χάλασε τα σχήματα που είχα φτιάξει στον ουρανό. Δεν έπρεπε όμως να σε κοροϊδέψω ούτε να σου πω ότι είσαι άχρηστο. Συγγνώμη». Το μικρό συννεφάκι σταμάτησε για λίγο να κλαίει. «Και εγώ λυπάμαι που δεν σε άκουσα όταν μου ζήτησες να ρίξω λιγότερη βροχή», είπε. «Την επόμενη φορά θα προσπαθήσω περισσότερο». Τα δύο συννεφάκια πλησίασαν και ακούμπησαν απαλά το ένα το άλλο. Αμέσως η δυνατή βροχή σταμάτησε και οι γκρίζες σταγόνες έγιναν μικρές ασημένιες ψιχάλες. Η Μαγισούλα χαμογέλασε και ύψωσε το ραβδί της. «Νερά της βροχής, ακούστε τη φωνή μου, αφήστε το σχολείο και βρείτε τη διαδρομή σας!» είπε. Μια απαλή μωβ λάμψη ξεπήδησε από το ραβδί και σχημάτισε φωτεινά αυλάκια γύρω από την αυλή. Το νερό άρχισε να κυλά μέσα στα αυλάκια και κατευθύνθηκε προς τον διψασμένο κήπο και τη μικρή λίμνη του δάσους. Το Ξωτικό κούνησε τα χέρια του και μεγάλωσε δυνατές ρίζες γύρω από τα παρτέρια, ώστε τα λουλούδια να μείνουν στη θέση τους. Η Νεράιδα τίναξε τα φτερά της και σκόρπισε χρυσόσκονη πάνω από τις βρεγμένες αίθουσες. Τα θρανία, τα βιβλία και τα χαλιά στέγνωσαν αμέσως. Σε λίγο, η αυλή άρχισε να φαίνεται ξανά. Τα πέτρινα μονοπάτια καθάρισαν, τα λουλούδια σήκωσαν τα κεφαλάκια τους και η μεγάλη ξύλινη πόρτα άνοιξε. Οι μαθητές χειροκρότησαν χαρούμενοι. Η κυρία Αστερόσκονη πλησίασε τη Μαγισούλα και τους φίλους της. «Σήμερα δεν σώσατε μόνο το σχολείο», τους είπε. «Βοηθήσατε δύο φίλους να ακούσουν ο ένας τον άλλο και να διορθώσουν τον καβγά τους». Τα δύο συννεφάκια άνοιξαν λίγο, αφήνοντας μια ζεστή ηλιαχτίδα να φωτίσει τους πύργους του σχολείου. Ύστερα ένωσαν τις τελευταίες σταγόνες τους και σχημάτισαν ένα μεγάλο, πολύχρωμο ουράνιο τόξο πάνω από την αυλή. Το μικρό συννεφάκι κοίταξε τη Μαγισούλα και χαμογέλασε. «Σε ευχαριστώ που δεν μου είπες απλώς να σταματήσω να κλαίω», της είπε. «Με άκουσες και με βοήθησες να πω όσα αισθανόμουν». Η Μαγισούλα το χαιρέτησε με το ραβδί της. «Όλοι στενοχωριόμαστε κάποιες φορές», απάντησε. «Όταν όμως μιλάμε ήρεμα, ζητάμε συγγνώμη και ακούμε τους φίλους μας, ακόμη και η πιο δυνατή καταιγίδα μπορεί να σταματήσει». Εκείνη την ημέρα τα μαθήματα έγιναν στην καθαρή αυλή, κάτω από το ουράνιο τόξο. Η Μαγισούλα, το Ξωτικό και η Νεράιδα κάθισαν μαζί, ενώ η μαύρη γατούλα κυνηγούσε χαρούμενη τις τελευταίες σταγόνες. Ψηλά στον ουρανό, τα δύο συννεφάκια ταξίδευαν πλάι πλάι και πότιζαν προσεκτικά μόνο τα μέρη που χρειάζονταν νερό. Από τότε, κάθε φορά που διαφωνούσαν, θυμούνταν την πλημμυρισμένη αυλή και μιλούσαν πριν αφήσουν τον θυμό και τη λύπη τους να γίνουν καταιγίδα.