Η Μαγισούλα και η Βραδινή Πτήση προς το Σπίτι

Ο ήλιος είχε αρχίσει να κρύβεται πίσω από τα ψηλά δέντρα και ο ουρανός είχε γεμίσει ροζ, πορτοκαλί και μωβ χρώματα. Η σχολική ημέρα είχε τελειώσει και η Μαγισούλα στεκόταν στην αυλή του μαγικού σχολείου μαζί με τη νεράιδα Λουμίνα και το ξωτικό Φύλλη. Οι τρεις φίλοι είχαν περάσει ένα όμορφο απόγευμα παίζοντας με τη φωτεινή μπάλα, κάνοντας κούνια και φροντίζοντας τα μαγικά φυτά του κήπου. «Πρέπει να φύγω τώρα», είπε η Μαγισούλα κοιτάζοντας τον ουρανό. «Η μαμά μου με περιμένει και σύντομα θα νυχτώσει.» Η Λουμίνα την αγκάλιασε και τα λαμπερά φτερά της γέμισαν τον αέρα με μικρές χρυσές σπίθες. «Αύριο θα καθίσουμε πάλι μαζί στο μάθημα», της είπε. Ο Φύλλης έβγαλε το πράσινο καπέλο του και την αποχαιρέτησε με μια μικρή υπόκλιση. «Και θα σου δείξω τον καινούριο σπόρο που φύτεψα στον κήπο», πρόσθεσε. Η Μαγισούλα χαμογέλασε και πήρε τη σχολική της τσάντα. Δίπλα στην είσοδο του σχολείου την περίμενε η μαγική της σκούπα. Ήταν φτιαγμένη από σκούρο ξύλο, είχε απαλά χρυσαφένια κλαδιά και μια μικρή μωβ κορδέλα δεμένη στη λαβή της. Μόλις η Μαγισούλα την άγγιξε, η σκούπα ανασηκώθηκε από το έδαφος και άρχισε να αιωρείται χαρούμενα. Η μαύρη γατούλα της πήδηξε μέσα στο μικρό καλαθάκι που ήταν στερεωμένο μπροστά. «Έτοιμη για το σπίτι;» τη ρώτησε η Μαγισούλα. Η γατούλα νιαούρισε και κουλουριάστηκε μέσα στο μαλακό μαξιλάρι της. Η μικρή μάγισσα κάθισε προσεκτικά πάνω στη σκούπα, κράτησε γερά τη λαβή και θυμήθηκε τους κανόνες που της είχε μάθει η μαμά της. Πριν από κάθε πτήση έπρεπε να ελέγχει τον ουρανό, να κρατά ασφαλή απόσταση από τα δέντρα και να μη χρησιμοποιεί ποτέ μαγεία όταν δεν ήταν συγκεντρωμένη. «Απαλή πτήση και ασφαλής διαδρομή», είπε. Η σκούπα σηκώθηκε αργά πάνω από την αυλή. Η Λουμίνα και ο Φύλλης κουνούσαν τα χέρια τους από κάτω. «Καλό δρόμο, Μαγισούλα!» φώναξαν. «Θα τα πούμε αύριο!» απάντησε εκείνη. Η σκούπα πέρασε πάνω από τους μωβ πύργους του σχολείου και ακολούθησε το φωτεινό μονοπάτι που οδηγούσε προς το δάσος. Από ψηλά, η Μαγισούλα έβλεπε τα μικρά σπίτια των ξωτικών, τους κήπους γεμάτους λουλούδια και τη Γέφυρα του Ουράνιου Τόξου που λαμπύριζε στο βάθος. Ο αέρας ήταν δροσερός και τα πρώτα αστέρια είχαν αρχίσει να εμφανίζονται. Ξαφνικά, ένα μικρό σύννεφο πέρασε μπροστά από τη σκούπα και έκρυψε το μονοπάτι. Η Μαγισούλα δεν πανικοβλήθηκε. Μείωσε την ταχύτητα και κράτησε τη σκούπα σταθερή. «Πρέπει να περιμένουμε ώσπου να καθαρίσει ο δρόμος», είπε στη γατούλα. Εκείνη άνοιξε τα μεγάλα πράσινα μάτια της και κοίταξε γύρω. Μέσα από το σύννεφο ακούστηκε ένα αδύναμο τιτίβισμα. Ένα μικρό πουλάκι είχε χαθεί και δεν μπορούσε να βρει τη φωλιά του. Η Μαγισούλα πλησίασε προσεκτικά και το άφησε να καθίσει πάνω στη λαβή της σκούπας. «Μη φοβάσαι», του είπε. «Θα σε βοηθήσουμε.» Η γατούλα μύρισε τον αέρα και κοίταξε προς ένα ψηλό πεύκο. Ανάμεσα στα κλαδιά φαινόταν μια μικρή φωλιά. Η Μαγισούλα οδήγησε τη σκούπα κοντά στο δέντρο και το πουλάκι πέταξε χαρούμενο στη μητέρα του. Μόλις το μικρό πουλί βρέθηκε ασφαλές, το σύννεφο διαλύθηκε και το φεγγάρι φώτισε ξανά το μονοπάτι. Η μαγική σκούπα συνέχισε την πτήση της ώσπου εμφανίστηκε το μικρό πέτρινο σπίτι της Μαγισούλας στην άκρη του δάσους. Από την καμινάδα έβγαινε ζεστός καπνός και τα παράθυρα έλαμπαν. Η μαμά της στεκόταν στον κήπο και την περίμενε. Η σκούπα κατέβηκε απαλά μπροστά στην πόρτα. Η μαύρη γατούλα πήδηξε από το καλαθάκι και έτρεξε μέσα στο σπίτι. Η Μαγισούλα αγκάλιασε τη μαμά της και της διηγήθηκε όσα είχαν συμβεί. «Έκανες πολύ καλά που πέταξες προσεκτικά και βοήθησες το πουλάκι», της είπε εκείνη. Στην κουζίνα τους περίμενε ζεστή σούπα, ψωμί και ένα φλιτζάνι χαμομήλι. Αφού έφαγε, η Μαγισούλα τακτοποίησε τη σχολική της τσάντα και ακούμπησε τη μαγική σκούπα δίπλα στην πόρτα για να ξεκουραστεί. Λίγο αργότερα, ξάπλωσε στο κρεβάτι της και η μαμά της τη σκέπασε. Η γατούλα κουλουριάστηκε στα πόδια της, ενώ έξω από το παράθυρο έλαμπαν τα αστέρια. Πριν κλείσει τα μάτια της, η Μαγισούλα σκέφτηκε τη Λουμίνα, τον Φύλλη και όλες τις περιπέτειες που θα ζούσαν την επόμενη ημέρα. Χαμογέλασε, επειδή ήξερε ότι στο τέλος κάθε μαγικού ταξιδιού υπήρχε πάντα ένας ζεστός δρόμος που την οδηγούσε πίσω στο σπίτι της.