Η Μαγισούλα και ο Καβγάς των Μαύρων Σύννεφων

Ένα ήσυχο πρωινό, η δεκάχρονη Μάγια και ο εντεκάχρονος φίλος της, ο Φύλλης, περπατούσαν στο Μονοπάτι των Πεταλούδων. Η Μάγια φορούσε το μοβ καπέλο της και κρατούσε το αστερόραβδό της, ενώ το μικρό ξωτικό μάζευε γυαλιστερές πετρούλες για τη συλλογή του. Ξαφνικά, μια παγωμένη σταγόνα έπεσε στη μύτη της Μάγιας. Ύστερα έπεσε δεύτερη, τρίτη και μέσα σε λίγες στιγμές άρχισε να βρέχει δυνατά. «Μα πριν από λίγο είχε ήλιο!» είπε απορημένος ο Φύλλης. Οι δύο φίλοι κοίταξαν ψηλά και είδαν ένα μικρό γκρίζο συννεφάκι να κλαίει. Τα δάκρυά του έπεφταν στη γη σαν ασταμάτητη βροχή. Πάνω από το βουνό βρίσκονταν πολλά μεγαλύτερα σύννεφα, τα οποία μάλωναν μεταξύ τους. «Εσύ έκρυψες τον ήλιο!» φώναζε το ένα. «Εσύ φύσηξες τον αέρα προς τη δική μου πλευρά!» απαντούσε ένα άλλο. Όσο περισσότερο τσακώνονταν, τόσο πιο μαύρα γίνονταν από τα νεύρα τους. Οι φωνές τους ακούγονταν σαν δυνατές βροντές και οι θυμωμένες σκέψεις τους μετατρέπονταν σε φωτεινούς κεραυνούς. Το μικρό συννεφάκι φοβόταν τόσο πολύ, ώστε έκλαιγε ακόμη περισσότερο. Η βροχή δυνάμωσε, το μονοπάτι γέμισε νερά και το μικρό ποταμάκι άρχισε να φουσκώνει. Τα ζωάκια του δάσους έτρεχαν να κρυφτούν στις φωλιές τους. Η Μάγια και ο Φύλλης βρήκαν καταφύγιο κάτω από μια μεγάλη βελανιδιά. «Πρέπει να σταματήσουμε τον καβγά πριν πλημμυρίσει ολόκληρο το δάσος», είπε η Μάγια. Σήκωσε το αστερόραβδό της και φώναξε: «Άνεμε γλυκέ, ανέβα ψηλά, πήγαινέ μας κοντά στα σύννεφα απαλά!» Ένα μεγάλο πράσινο φύλλο μεταμορφώθηκε σε ιπτάμενη ομπρέλα. Η Μάγια και ο Φύλλης ανέβηκαν πάνω της και πέταξαν προς τον ουρανό. Μόλις πλησίασαν τα σύννεφα, ένας δυνατός κεραυνός φώτισε τα πάντα. «Σταματήστε!» φώναξε η Μάγια. «Ο καβγάς σας τρομάζει το μικρό συννεφάκι και η βροχή του πλημμυρίζει το δάσος!» Τα μεγάλα σύννεφα όμως μιλούσαν όλα μαζί και κανένα δεν άκουγε το άλλο. Ο Φύλλης έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό ξύλινο κουδουνάκι. Το χτύπησε τρεις φορές και ο καθαρός ήχος του ακούστηκε δυνατότερα από τις βροντές. Τα σύννεφα σώπασαν για λίγο. «Θα μιλήσετε ένα ένα», τους είπε το ξωτικό. «Και κανείς δεν θα διακόπτει». Το πρώτο σύννεφο παραπονέθηκε ότι δεν είχε αρκετό χώρο για να ταξιδέψει. Το δεύτερο είπε ότι ήθελε να ποτίσει τα λουλούδια, αλλά τα υπόλοιπα το έσπρωχναν μακριά. Το τρίτο εξήγησε ότι είχε χαθεί μέσα στον δυνατό άνεμο και προσπαθούσε να βρει την οικογένειά του. Τότε τα σύννεφα κατάλαβαν πως κανένα δεν ήθελε πραγματικά να βλάψει τα υπόλοιπα. Είχαν θυμώσει επειδή δεν είχαν σταματήσει ούτε μία στιγμή για να ακούσουν το ένα το άλλο. «Μπορείτε να μοιραστείτε τον ουρανό», τους είπε η Μάγια. «Υπάρχει αρκετός χώρος για όλους». Τα σύννεφα συμφώνησαν να σχηματίσουν μια μεγάλη σειρά. Μερικά θα πήγαιναν προς τα χωράφια, άλλα προς τα βουνά και τα υπόλοιπα θα ταξίδευαν πάνω από τη θάλασσα. Μόλις ζήτησαν συγγνώμη, το μαύρο χρώμα τους άρχισε να ξεθωριάζει. Οι κεραυνοί σταμάτησαν, οι βροντές απομακρύνθηκαν και μικρές ασημένιες ακτίνες του ήλιου πέρασαν ανάμεσά τους. Το μικρό συννεφάκι όμως εξακολουθούσε να κλαίει. «Ο καβγάς τελείωσε», του είπε τρυφερά η Μάγια. «Δεν χρειάζεται να φοβάσαι πια». «Προσπαθώ να σταματήσω, αλλά έχω κρατήσει μέσα μου πάρα πολλά δάκρυα», απάντησε εκείνο. Τότε τα μεγάλα σύννεφα πλησίασαν και το αγκάλιασαν απαλά. Του ζήτησαν συγγνώμη που το είχαν τρομάξει και του υποσχέθηκαν πως, όταν θα είχαν κάποια διαφωνία, θα μιλούσαν ήρεμα. Σιγά σιγά, η δυνατή βροχή έγινε ψιχάλα και ύστερα σταμάτησε εντελώς. Η Μάγια και ο Φύλλης κατέβηκαν στο δάσος με την ιπτάμενη ομπρέλα. Το νερό υποχώρησε, τα ζωάκια βγήκαν από τις φωλιές τους και τα λουλούδια σήκωσαν ξανά τα κεφάλια τους. Στον ουρανό εμφανίστηκε ένα μεγάλο ουράνιο τόξο. Το μικρό συννεφάκι χαμογελούσε πίσω από τα χρώματά του και άφηνε μόνο λίγες λαμπερές σταγόνες να πέφτουν πάνω στα διψασμένα φυτά. Από εκείνη την ημέρα, όταν τα σύννεφα διαφωνούσαν, χτυπούσαν το αόρατο κουδουνάκι της ηρεμίας και μιλούσαν ένα ένα. Η Μάγια και ο Φύλλης επέστρεψαν στο σπίτι με λασπωμένα παπούτσια αλλά χαρούμενες καρδιές, επειδή είχαν μάθει πως ο θυμός γίνεται καταιγίδα όταν κανείς δεν ακούει, αλλά μια ήρεμη κουβέντα μπορεί να φέρει ξανά τον ήλιο.