Η Μαγισούλα, η Νεράιδα και το Χαμένο Αστεράκι

 Ένα ήσυχο απόγευμα, η μικρή Μαγισούλα καθόταν έξω από το μαγικό της σπίτι και ζωγράφιζε αστεράκια στο χώμα με το ραβδί της. Η μαύρη γατούλα της κοιμόταν κουλουριασμένη κοντά στην πόρτα, ενώ η μαμά της πότιζε τα λουλούδια στον κήπο. Ξαφνικά, μια χρυσή λάμψη εμφανίστηκε ανάμεσα στα δέντρα. Ήταν η φίλη της, η Νεράιδα, που πετούσε γρήγορα προς το σπίτι. «Μαγισούλα, χρειάζομαι τη βοήθειά σου!» είπε λαχανιασμένη. «Ένα μικρό αστεράκι έπεσε από τον ουρανό και χάθηκε μέσα στο δάσος». Η Μαγισούλα πήρε αμέσως το μαγικό της ραβδί. «Θα το βρούμε μαζί», είπε. Η μαμά της τούς έδωσε ένα φωτεινό φαναράκι και τις συμβούλεψε να μην απομακρυνθούν από το μονοπάτι. Οι δύο φίλες μπήκαν στο δάσος. Η Νεράιδα πετούσε λίγο πιο ψηλά για να κοιτάζει πίσω από τους θάμνους, ενώ η Μαγισούλα φώτιζε το μονοπάτι με το ραβδί της. Καθώς προχωρούσαν, άκουσαν ένα μικρό κλάμα κοντά σε μια παλιά βελανιδιά. Πίσω από τις ρίζες βρήκαν ένα μικρό ασημένιο αστεράκι. Το φως του ήταν αδύναμο και έτρεμε από τον φόβο του. «Μην ανησυχείς», του είπε η Νεράιδα. «Θα σε βοηθήσουμε να επιστρέψεις στον ουρανό». Η Μαγισούλα προσπάθησε να το σηκώσει με το ραβδί της, αλλά το αστεράκι ήταν πολύ κουρασμένο για να πετάξει. Τότε η Νεράιδα έριξε λίγη νεραϊδόσκονη επάνω του και η Μαγισούλα έκλεισε τα μάτια της, θυμήθηκε όσα της είχε μάθει η μαμά της και είπε: «Φως μικρό και λαμπερό, βρες ξανά τον ουρανό». Το αστεράκι άρχισε να λάμπει όλο και πιο δυνατά. Σηκώθηκε απαλά από το χώμα, έκανε έναν κύκλο πάνω από τα κεφάλια τους και πέταξε ψηλά, αφήνοντας πίσω του μια φωτεινή ουρά. Λίγο πριν φτάσει στον ουρανό, έστειλε στις δύο φίλες μια μικρή βροχή από χρυσές σπίθες. «Μας ευχαριστεί», είπε χαρούμενη η Νεράιδα. Όταν γύρισαν στο σπίτι, η μαμά της Μαγισούλας τις περίμενε με ζεστό γάλα και μπισκότα σε σχήμα φεγγαριού. Οι δύο φίλες της διηγήθηκαν όλη την περιπέτεια και έπειτα κάθισαν έξω από το σπίτι για να κοιτάξουν τον ουρανό. Ανάμεσα στα αμέτρητα αστέρια, ένα έλαμπε πιο δυνατά από όλα. Η Μαγισούλα και η Νεράιδα ήξεραν πως ήταν το μικρό αστεράκι που είχαν βοηθήσει. Από εκείνο το βράδυ, κάθε φορά που συναντιόνταν, κοιτούσαν ψηλά και θυμούνταν πως ακόμη και μια μικρή πράξη καλοσύνης μπορεί να φωτίσει ολόκληρο τον ουρανό.