istorioules.gr

Η Μαγισούλα στεκόταν στην άκρη της αμμουδιάς και κοιτούσε τα κύματα που έλαμπαν κάτω από το φως του ήλιου. Η θάλασσα ήταν ήρεμη, γαλάζια και γεμάτη μικρές ασημένιες σπίθες, σαν κάποιος να είχε ρίξει μέσα της χρυσόσκονη. Δίπλα της η μαύρη γατούλα τίναζε τα πατουσάκια της, γιατί δεν της άρεσε καθόλου να έχει άμμο ανάμεσα στα νύχια της. «Νομίζω πως ήρθε η ώρα να φύγουμε», είπε η Μαγισούλα και φόρεσε καλύτερα το μωβ καπέλο της. «Η θάλασσα ήταν όμορφη, αλλά το μαγικό σχολείο με περιμένει». Τότε ένα μικρό κύμα πλησίασε απαλά τα πόδια της και άφησε μπροστά της ένα κοχύλι που έλαμπε με γαλάζιο φως. Η Μαγισούλα το σήκωσε προσεκτικά. Από μέσα ακούστηκε μια γλυκιά φωνή, σαν τραγούδι του νερού. «Μην ξεχάσεις τη θάλασσα, μικρή μάγισσα. Όταν χρειαστείς θάρρος, άκου τον ήχο μου». Η Μαγισούλα χαμογέλασε και έκρυψε το κοχύλι στην τσέπη της. «Σε ευχαριστώ», ψιθύρισε. Πίσω της, η νεράιδα Λουμίνα τίναξε τα φωτεινά φτερά της, ενώ το ξωτικό μάζευε βιαστικά τα τελευταία του πράγματα μέσα σε ένα μικρό σακίδιο...

Η μικρή νεράιδα Λουμίνα ζούσε κοντά στο Μαγικό Δάσος, μέσα σε ένα σπιτάκι κρυμμένο στα πέταλα ενός τεράστιου ροζ λουλουδιού. Ήταν εννέα ετών, είχε χρυσαφένια μαλλιά και γαλαζορόδινα φτερά που λαμπύριζαν κάθε φορά που γελούσε. Η Λουμίνα μπορούσε να δημιουργεί απαλό φως με τα χέρια της, να θεραπεύει μικρές πληγές και να μιλά με τις πεταλούδες. Γνώριζε επίσης τους ανέμους και μπορούσε να καταλάβει από το τραγούδι τους πότε πλησίαζε βροχή ή καταιγίδα. Ένα απόγευμα, η Λουμίνα πετούσε προς τη Σχολή Μαγικών Τεχνών «Αστρόσκονη» για να συναντήσει τη φίλη της, τη Μάγια. Ξαφνικά άκουσε έναν αδύναμο ψίθυρο να έρχεται από τον Κήπο των Φωτεινών Λουλουδιών. «Βοήθεια… Το φως μας χάνεται…» έλεγαν οι μικρές μαργαρίτες. Η Λουμίνα κατέβηκε αμέσως στον κήπο. Όλα τα λουλούδια είχαν κλείσει τα πέταλά τους. Οι φωτεινές παπαρούνες είχαν γίνει γκρίζες και τα χρυσά τριαντάφυλλα δεν έλαμπαν πια. Στο κέντρο του κήπου βρισκόταν η Μεγάλη Λουλουδένια Λάμπα, όμως η μαγική της φλόγα είχε σβήσει. «Μη φοβάστε! Θα τη βρω ...

  Λίγες μέρες είχαν απομείνει πριν ανοίξει ξανά το Μαγικό Σχολείο και ένα ήσυχο βράδυ η Μαγισούλα καθόταν δίπλα στο παράθυρο του δωματίου της.Ο ουρανός είχε γεμίσει μικρά αστέρια και το φεγγάρι φώτιζε απαλά τον κήπο γύρω από το πέτρινο σπίτι της.Η μαύρη γατούλα της ήταν κουλουριασμένη πάνω στο κρεβάτι,ενώ η Μαγισούλα κρατούσε στα χέρια της το καινούριο σχολικό της τετράδιο.Σκεφτόταν συνέχεια την πρώτη μέρα του σχολείου.Ήθελε πολύ να ξαναδεί τους παλιούς της φίλους,το Ξωτικό και τα άλλα παιδιά που είχε γνωρίσει την προηγούμενη χρονιά.Αναρωτιόταν πόσο είχαν αλλάξει μέσα στο καλοκαίρι και τι ιστορίες θα είχαν να της διηγηθούν από τις διακοπές τους.Σκεφτόταν ακόμη την Κυρία Αστερόσκονη και τα μαθήματα που θα έκαναν μέσα στις μεγάλες αίθουσες του σχολείου.Ίσως φέτος να μάθαιναν καινούρια ξόρκια,να έφτιαχναν μαγικά φίλτρα ή να επισκέπτονταν το ψηλό παρατηρητήριο για να κοιτάξουν τα αστέρια.Όμως υπήρχε κάτι ακόμη που έκανε τη Μαγισούλα να νιώθει έναν μικρό κόμπο στην κοιλιά.Στο σχολείο θα...

  Ένα φωτεινό πρωινό, ο Άρης αποφάσισε να εξερευνήσει το δάσος που βρισκόταν κοντά στο Μαγικό Σχολείο. Είχε ακούσει ότι εκεί ζούσαν παράξενα πλάσματα, μικρά ξωτικά και ζώα που μπορούσαν να καταλαβαίνουν τη γλώσσα της μαγείας. Φόρεσε τον γαλάζιο μανδύα του, έβαλε το φυλαχτό του στον λαιμό και ξεκίνησε ακολουθώντας ένα μικρό μονοπάτι ανάμεσα στα δέντρα. Καθώς περπατούσε, άκουσε ξαφνικά έναν δυνατό θόρυβο πίσω από έναν θάμνο. «Ποιος είναι εκεί;» ρώτησε προσεκτικά. Από τα φύλλα πετάχτηκε ένα μικρό ξωτικό με μυτερά αυτιά, ζωηρά μάτια και ένα πράσινο σκουφάκι. Το ξωτικό κρατούσε ένα καλάθι γεμάτο μανιτάρια και φρούτα του δάσους. Μόλις είδε τον Άρη, έκανε δύο βήματα πίσω. «Εσύ ποιος είσαι; Δεν σε έχω ξαναδεί εδώ!» είπε. «Με λένε Άρη. Είμαι καινούριος στον μαγικό κόσμο», απάντησε εκείνος χαμογελώντας. Το ξωτικό τον κοίταξε με περιέργεια. «Εγώ είμαι το Ξωτικό. Μένω κοντά στο δάσος και ξέρω σχεδόν κάθε μονοπάτι εδώ μέσα!» είπε περήφανα. Πριν προλάβουν να μιλήσουν περισσότερο, ακούστηκε ένα μ...

  Ένα ήσυχο βράδυ η Μαγισούλα καθόταν στο παράθυρο του δωματίου της και κοιτούσε τον ουρανό μαζί με τη μαύρη γατούλα της, όταν παρατήρησε κάτι παράξενο. Ένα από τα πιο φωτεινά αστέρια άρχισε να τρεμοπαίζει και ξαφνικά έσβησε. «Αυτό δεν είναι φυσιολογικό», είπε η Μαγισούλα και πήρε αμέσως το μαγικό της ραβδί. Λίγο αργότερα έφτασαν στο σπίτι της το Ξωτικό, η Νεράιδα Λουμίνα και ο Άρης, ο μικρός Φύλακας των Αστεριών. Μόλις ο Άρης κοίταξε τον ουρανό, το χρυσό φυλαχτό που φορούσε στον λαιμό του άρχισε να λάμπει. «Το αστέρι δεν έσβησε μόνο του», τους είπε ανήσυχος. «Κάποιος έκλεψε το φως του». Οι τέσσερις φίλοι ακολούθησαν μια λεπτή ασημένια γραμμή που κατέβαινε από τον ουρανό και οδηγούσε βαθιά μέσα στο μαγικό δάσος. Η μαύρη γατούλα προχωρούσε μπροστά και μύριζε προσεκτικά το μονοπάτι. Ύστερα από αρκετή ώρα έφτασαν σε μια παλιά πέτρινη γέφυρα που κανείς τους δεν είχε ξαναδεί. Κάτω από τη γέφυρα δεν υπήρχε ποτάμι αλλά μια παράξενη μπλε ομίχλη γεμάτη μικροσκοπικά φωτάκια. Στη μέση της γέφ...

  Ένα ήσυχο απόγευμα, λίγο έξω από το χωριό της Μαγισούλας, ο ουρανός άρχισε ξαφνικά να γεμίζει μικρές χρυσές σπίθες. Η Μαγισούλα βρισκόταν στον κήπο του σπιτιού της μαζί με το Ξωτικό, τη Νεράιδα Λουμίνα και τη μαύρη γατούλα της, όταν είδαν μια φωτεινή γραμμή να διασχίζει τον ουρανό. «Πεφταστέρι!» φώναξε το Ξωτικό. Όμως το φως δεν εξαφανίστηκε. Κατέβηκε πίσω από τα δέντρα του μαγικού δάσους και ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος. Η Μαγισούλα πήρε το μαγικό της ραβδί. «Πρέπει να δούμε τι έγινε», είπε. Οι φίλοι ακολούθησαν το μονοπάτι ώσπου έφτασαν σε ένα μικρό ξέφωτο. Εκεί βρήκαν ένα αγόρι περίπου στην ηλικία της Μαγισούλας. Είχε σκούρα καστανά μαλλιά, γαλάζια μάτια και φορούσε έναν μπλε μανδύα γεμάτο μικρά ασημένια αστέρια. Στον λαιμό του κρεμόταν ένα παράξενο φυλαχτό σαν μικρός ήλιος. Δίπλα του βρισκόταν ένα στρογγυλό αντικείμενο που έμοιαζε με αστραφτερή ασπίδα. «Γεια σας», είπε διστακτικά το αγόρι. «Με λένε Άρη». «Από πού ήρθες;» ρώτησε η Μαγισούλα. Ο Άρης κοίταξε τον ουρανό. «Από π...

  Η μεγάλη μέρα πλησίαζε! Σε λίγες μέρες η Μαγισούλα θα πήγαινε ξανά στο Μαγικό Σχολείο και στο μικρό πέτρινο σπιτάκι με την κόκκινη σκεπή είχαν αρχίσει οι προετοιμασίες. Το πρωί, η μαμά της άνοιξε τη μεγάλη ξύλινη ντουλάπα και είπε χαμογελαστή: «Πρέπει να ετοιμάσουμε όλα όσα θα χρειαστείς στο σχολείο!» Η Μαγισούλα έτρεξε χαρούμενη στο δωμάτιό της. Πάνω στο κρεβάτι άπλωσε τη σχολική της τσάντα, το μικρό της μαγικό ραβδί, ένα τετράδιο με χρυσά αστέρια και ένα κουτί γεμάτο πολύχρωμα μολύβια. «Μην ξεχάσουμε το βιβλίο των πρώτων ξορκιών!» είπε. Η μαμά της κατέβασε από τη βιβλιοθήκη ένα μεγάλο μωβ βιβλίο. Στο εξώφυλλό του υπήρχε ένα ασημένιο φεγγάρι που λαμπύριζε κάθε φορά που κάποιος το άγγιζε. Η μαύρη γατούλα της Μαγισούλας παρακολουθούσε όλη την προετοιμασία. Κάποια στιγμή πήδηξε μέσα στη σχολική τσάντα και κουλουριάστηκε ανάμεσα στα τετράδια. «Εσύ δεν είσαι σχολικό βιβλίο!» γέλασε η Μαγισούλα και την πήρε αγκαλιά. Το απόγευμα δοκίμασε τα καινούρια της σχολικά ρούχα και το μικρό μωβ ...