istorioules.gr

 Ένα ήσυχο απόγευμα, η μικρή Μαγισούλα καθόταν έξω από το μαγικό της σπίτι και ζωγράφιζε αστεράκια στο χώμα με το ραβδί της. Η μαύρη γατούλα της κοιμόταν κουλουριασμένη κοντά στην πόρτα, ενώ η μαμά της πότιζε τα λουλούδια στον κήπο. Ξαφνικά, μια χρυσή λάμψη εμφανίστηκε ανάμεσα στα δέντρα. Ήταν η φίλη της, η Νεράιδα, που πετούσε γρήγορα προς το σπίτι. «Μαγισούλα, χρειάζομαι τη βοήθειά σου!» είπε λαχανιασμένη. «Ένα μικρό αστεράκι έπεσε από τον ουρανό και χάθηκε μέσα στο δάσος». Η Μαγισούλα πήρε αμέσως το μαγικό της ραβδί. «Θα το βρούμε μαζί», είπε. Η μαμά της τούς έδωσε ένα φωτεινό φαναράκι και τις συμβούλεψε να μην απομακρυνθούν από το μονοπάτι. Οι δύο φίλες μπήκαν στο δάσος. Η Νεράιδα πετούσε λίγο πιο ψηλά για να κοιτάζει πίσω από τους θάμνους, ενώ η Μαγισούλα φώτιζε το μονοπάτι με το ραβδί της. Καθώς προχωρούσαν, άκουσαν ένα μικρό κλάμα κοντά σε μια παλιά βελανιδιά. Πίσω από τις ρίζες βρήκαν ένα μικρό ασημένιο αστεράκι. Το φως του ήταν αδύναμο και έτρεμε από τον φόβο του. «Μην ανη...

  Ένα ζεστό πρωινό, η Μαγισούλα περπατούσε στο μαγικό δάσος μαζί με τη μαύρη γατούλα της. Τα λουλούδια είχαν σκύψει τα κεφαλάκια τους και τα μικρά ζωάκια έψαχναν λίγες σταγόνες νερό. Ξαφνικά, η Μαγισούλα άκουσε ένα σιγανό κλάμα. Πάνω από ένα ψηλό δέντρο κρυβόταν ένα μικρό άσπρο συννεφάκι. «Γιατί είσαι λυπημένο;» το ρώτησε. «Όλα τα άλλα σύννεφα μπορούν να βρέξουν, αλλά εγώ δεν μπορώ να βγάλω ούτε μία σταγόνα», απάντησε εκείνο. Η Μαγισούλα ανέβηκε στη μαγική της σκούπα και πέταξε κοντά του. Δοκίμασε ένα ξόρκι βροχής, όμως από το συννεφάκι έπεσαν μόνο πολύχρωμες σαπουνόφουσκες. Δοκίμασε ξανά και αυτή τη φορά πετάχτηκαν μικρά ασημένια αστεράκια. Το συννεφάκι άρχισε να γελά, αλλά τα λουλούδια εξακολουθούσαν να διψούν. Τότε η Μαγισούλα κατάλαβε πως το συννεφάκι δεν χρειαζόταν μαγεία, αλλά θάρρος. «Κλείσε τα μάτια σου και σκέψου πόσο πολύ θέλεις να βοηθήσεις το δάσος», του είπε. Το συννεφάκι πήρε μια βαθιά ανάσα και θυμήθηκε τα διψασμένα φυτά και τα μικρά ζωάκια. Σιγά σιγά έγινε γκρίζο κα...

Ένα πρωινό, η Μαγισούλα ξύπνησε πριν ακόμη φανεί καλά ο ήλιος. Το ξυπνητήρι της χτύπησε απαλά, όμως εκείνη τράβηξε την κουβέρτα πάνω από το κεφάλι της και έκλεισε ξανά τα μάτια. «Δεν θέλω να πάω σχολείο σήμερα», μουρμούρισε. «Θέλω να μείνω στο σπίτι με τη μαμά μου και τη γατούλα μου.» Η μαμά της μπήκε στο δωμάτιο και κάθισε δίπλα της. Χάιδεψε τα μακριά καστανά μαλλιά της Μαγισούλας και της χαμογέλασε τρυφερά. «Τι σε στενοχωρεί, μικρό μου αστεράκι;» τη ρώτησε. Η Μαγισούλα έβγαλε το πρόσωπό της από την κουβέρτα. «Φοβάμαι μήπως δεν κάνω σωστά τα ξόρκια. Μήπως τα άλλα παιδιά είναι καλύτερα από εμένα. Μήπως μείνω μόνη μου στο διάλειμμα.» Η μαμά της την αγκάλιασε. «Δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλα από την πρώτη ημέρα. Στο σχολείο πηγαίνουμε για να μάθουμε, όχι για να είμαστε τέλειοι. Και οι φίλοι σου θα είναι εκεί μαζί σου.» Η Μαγισούλα δεν είχε ακόμη μεγάλη διάθεση, αλλά σηκώθηκε από το κρεβάτι. Έπλυνε το πρόσωπό της, φόρεσε το μωβ φόρεμα με τα χρυσά αστέρια και έβαλε τα βιβλία της μέσα στη ...

  Ένα γλυκό πρωινό, η μικρή Μαγισούλα ξύπνησε απόλυτη ησυχία. Δεν άκουγε τα πουλάκια να κελαηδούν, τις μέλισσες να βουίζουν ούτε τα φύλλα των δέντρων να ψιθυρίζουν με τον άνεμο. «Κάτι παράξενο συμβαίνει σήμερα», είπε και φόρεσε γρήγορα το μωβ καπέλο της. Βγήκε στην αυλή μαζί με τη μαύρη γατούλα της. Εκεί τις περίμενε το Ξωτικό, κρατώντας ένα μικρό ξύλινο φλάουτο. «Προσπάθησα να παίξω την πρωινή μελωδία», τους εξήγησε, «αλλά το φλάουτό μου δεν βγάζει κανέναν ήχο!» Η Μαγισούλα ανέβηκε στη μαγική της σκούπα, ενώ το Ξωτικό και η γατούλα κάθισαν πίσω της. Πέταξαν πάνω από το δάσος αναζητώντας την αιτία της παράξενης σιωπής. Κοντά στη λίμνη συνάντησαν μια λυπημένη νεράιδα. «Η μαγική μελωδία του δάσους εξαφανίστηκε», τους είπε. «Κάθε πρωί γεννιέται μέσα σε ένα ασημένιο κουδουνάκι. Σήμερα, όμως, το κουδουνάκι χάθηκε». Οι φίλοι άρχισαν αμέσως να ψάχνουν. Κοίταξαν μέσα στις κουφάλες των δέντρων, κάτω από τα μανιτάρια και πίσω από τους μεγάλους βράχους. Η γατούλα μύριζε προσεκτικά το χώμα, ώσ...

Ένα ζεστό πρωινό, η δεκάχρονη Μάγια καθόταν στον κήπο του σπιτιού της και εξασκούσε ένα καινούριο ξόρκι. Ήθελε να κάνει τα λουλούδια να χορεύουν, όμως κάθε φορά που κουνούσε το αστερόραβδό της, οι μαργαρίτες άρχιζαν να φτερνίζονται. Ξαφνικά εμφανίστηκε ο καλύτερός της φίλος, ο Φύλλης, τρέχοντας τόσο γρήγορα ώστε το πράσινο καπέλο του παραλίγο να πετάξει από το κεφάλι του. «Μάγια, πρέπει να έρθεις αμέσως στο δάσος!» φώναξε. «Τα φυτά διψούν και το ποταμάκι έχει σχεδόν στερέψει!» Η Μάγια φόρεσε το μοβ καπέλο της, πήρε το αστερόραβδό της και ακολούθησε το εντεκάχρονο ξωτικό. Όταν έφτασαν στο δάσος, αντίκρισαν μαραμένα λουλούδια, λυπημένα δέντρα και ζωάκια που έψαχναν απεγνωσμένα για νερό. Πάνω από τις κορυφές των δέντρων αιωρούνταν ένα μικρό γκρίζο συννεφάκι. Ήταν γεμάτο νερό, αλλά δεν άφηνε ούτε μία σταγόνα να πέσει. «Γιατί δεν βρέχεις;» το ρώτησε ευγενικά η Μάγια. Το συννεφάκι κατέβηκε χαμηλότερα και απάντησε με τρεμάμενη φωνή: «Φοβάμαι! Την τελευταία φορά που έβρεξα, ένας δυνατός άνεμος...

Ένα παιδικό παραμύθι για τη νύστα, το σχολείο και τη δύναμη της ενθάρρυνσης. Ένα πρωινό, λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος, το μικρό ξυπνητήρι της Μαγισούλας άρχισε να χτυπά πάνω στο κομοδίνο της. «Ντιν, ντιν, ώρα για το μαγικό σχολείο!» τραγουδούσε χαρούμενα. Η Μαγισούλα άνοιξε για λίγο τα μάτια της, τράβηξε την κουβέρτα μέχρι το μωβ καπέλο της και γύρισε από την άλλη πλευρά. Η μαύρη γατούλα της ήταν κουλουριασμένη δίπλα στα πόδια της και κοιμόταν τόσο ήσυχα, ώστε η μικρή μάγισσα νύσταξε ακόμη περισσότερο. «Δεν θέλω να πάω σχολείο σήμερα», μουρμούρισε. «Θέλω να μείνω στο κρεβάτι και να κοιμηθώ.» Η μαμά της Μαγισούλας μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας ένα μικρό φωτεινό φαναράκι. Τα μακριά καστανά μαλλιά της έπεφταν απαλά πάνω στο μωβ φόρεμά της και στο πρόσωπό της είχε ένα ζεστό χαμόγελο. «Καλημέρα, μικρό μου αστεράκι», είπε ήρεμα. «Ώρα να ετοιμαστούμε για το σχολείο.» Η Μαγισούλα έκρυψε το πρόσωπό της κάτω από το μαξιλάρι. «Νυστάζω πολύ. Τα βλέφαρά μου είναι βαριά και τα πόδια μ...

  Ένα όμορφο πρωινό, η Μαγισούλα συνάντησε τον Άρη στην αυλή του Μαγικού Σχολείου. Ο Άρης κρατούσε το φυλαχτό του και κοιτούσε έναν παράξενο χάρτη που είχε εμφανιστεί μέσα του. «Κοίτα εδώ», είπε στη Μαγισούλα. «Ένα μικρό αστέρι αναβοσβήνει κοντά στο δάσος». Η Μαγισούλα πήρε το μαγικό της ραβδί και χαμογέλασε. «Τότε πρέπει να πάμε να δούμε τι συμβαίνει!» Οι δυο φίλοι ξεκίνησαν μαζί και λίγο πριν μπουν στο δάσος άκουσαν ένα γλυκό κουδούνισμα. Ανάμεσα στα λουλούδια εμφανίστηκε η Νεράιδα με τα λαμπερά φτερά της. «Πού πηγαίνετε;» τους ρώτησε. Ο Άρης της έδειξε τον χάρτη και η Νεράιδα αποφάσισε να τους ακολουθήσει. Οι τρεις φίλοι περπάτησαν βαθιά μέσα στο δάσος μέχρι που βρήκαν ένα μονοπάτι που κανείς τους δεν είχε ξαναδεί. Μικρά γαλάζια λουλούδια άναβαν στα πλάγια του δρόμου σαν μικροσκοπικά φαναράκια. Ξαφνικά το μονοπάτι χωρίστηκε στα τρία. Η Μαγισούλα δοκίμασε να χρησιμοποιήσει το ραβδί της, αλλά η μαγεία της έδειξε και τους τρεις δρόμους. Η Νεράιδα πέταξε ψηλότερα για να κοιτάξει από...