istorioules.gr

Ένα απόγευμα, η Μαγισούλα καθόταν κοντά στο παράθυρο του μικρού πέτρινου σπιτιού της και τακτοποιούσε τα σχολικά της βιβλία. Η μαύρη γατούλα της κοιμόταν κουλουριασμένη μέσα στο καλαθάκι της, ενώ από την κουζίνα ερχόταν το γλυκό άρωμα του χαμομηλιού. Ο ουρανός έξω είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Μεγάλα γκρίζα σύννεφα συγκεντρώνονταν πάνω από το μαγικό δάσος και τα κλαδιά των δέντρων κουνιόντουσαν δυνατά από τον άνεμο. Ξαφνικά, μια μεγάλη σταγόνα χτύπησε το τζάμι. Ύστερα έπεσε άλλη μία. Μέσα σε λίγες στιγμές, η βροχή άρχισε να πέφτει δυνατά πάνω στη στέγη. «Τακ, τακ, τακ!» έκαναν οι σταγόνες. Η Μαγισούλα πλησίασε το παράθυρο και κοίταξε έξω. Τα πέτρινα μονοπάτια είχαν γεμίσει νερό και τα λουλούδια του κήπου λύγιζαν κάτω από τη βροχή. Τότε ένας δυνατός κεραυνός φώτισε τον ουρανό. «Μπουμ!» ακούστηκε η βροντή. Η Μαγισούλα τρόμαξε τόσο πολύ, που έριξε το βιβλίο της στο πάτωμα. Έτρεξε γρήγορα προς την πολυθρόνα και κρύφτηκε κάτω από μια μεγάλη μωβ κουβέρτα. Η μαύρη γατούλα ξύπνησε απότομα, πήδ...

Ένα ήσυχο απόγευμα, η μικρή Μαγισούλα καθόταν μπροστά στο αναμμένο τζάκι μαζί με τη μαύρη γατούλα της. Έξω από το πέτρινο σπιτάκι φυσούσε απαλά ο άνεμος και τα φύλλα των δέντρων χόρευαν γύρω από τον κήπο με τις λεβάντες. Η μαμά της μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας ένα μεγάλο βιβλίο με χρυσά αστέρια στο εξώφυλλο. «Τι βιβλίο είναι αυτό;» ρώτησε με περιέργεια η Μαγισούλα. «Είναι το Βιβλίο των Παραμυθιών», απάντησε η μαμά της. «Μέσα του υπάρχουν ιστορίες για γενναίους ήρωες, καλές νεράιδες, σοφά ζώα και μακρινά μαγικά βασίλεια.» Η Μαγισούλα άνοιξε προσεκτικά το βιβλίο. Ξαφνικά, μικρές φωτεινές λέξεις σηκώθηκαν από τις σελίδες και άρχισαν να πετούν γύρω της σαν πυγολαμπίδες. «Μια φορά κι έναν καιρό…» διάβασε η Μαγισούλα δυνατά. Αμέσως εμφανίστηκε μπροστά της ένα μικρό φωτεινό μονοπάτι. Η Μαγισούλα, η μαμά της και η μαύρη γατούλα ακολούθησαν το μονοπάτι και βρέθηκαν μέσα σε ένα παραμύθι. Εκεί συνάντησαν ένα λυπημένο συννεφάκι. «Γιατί είσαι λυπημένο;» το ρώτησε η Μαγισούλα. «Ξέχασα πώς τελειώνει η...

Το πρωινό κουδούνι ακούστηκε σε ολόκληρο το μαγικό σχολείο και οι μαθητές μπήκαν γρήγορα στην τάξη. Η Μαγισούλα κάθισε στο θρανίο της μαζί με τη νεράιδα Λουμίνα και το ξωτικό Φύλλη. Μπροστά τους υπήρχαν τρία μικρά γυάλινα μπουκαλάκια, ένα λευκό λουλούδι και ένα καθαρό φύλλο χαρτί. Η δασκάλα τους, η κυρία Αστερόσκονη, στάθηκε μπροστά στον μεγάλο μαυροπίνακα. Φορούσε ένα γαλάζιο φόρεμα γεμάτο λαμπερά αστέρια και κρατούσε ένα μακρύ ασημένιο ραβδί. «Σήμερα θα κάνουμε το Μάθημα των Ζωντανών Χρωμάτων», ανακοίνωσε. «Θα μάθετε πως κάθε χρώμα κρύβει ένα διαφορετικό συναίσθημα.» Με μια κίνηση του ραβδιού της, η κυρία Αστερόσκονη δημιούργησε μια κόκκινη φωτεινή σφαίρα. «Το κόκκινο μπορεί να δείχνει δύναμη και θάρρος», εξήγησε. Ύστερα δημιούργησε μια γαλάζια σφαίρα. «Το γαλάζιο φέρνει ηρεμία.» Τέλος, μια χρυσαφένια σφαίρα εμφανίστηκε πάνω από την τάξη. «Και το χρυσό γεννιέται από τη χαρά και την καλοσύνη.» Οι μαθητές άνοιξαν τα μπουκαλάκια τους. Η πρώτη άσκηση ήταν να μετατρέψουν το λευκό λουλούδι...

Ένα ηλιόλουστο πρωινό, η Μαγισούλα ξύπνησε από το γλυκό τραγούδι των πουλιών. Φόρεσε το μωβ καπέλο της, πήρε το μικρό μαγικό της ραβδί και βγήκε στον κήπο μαζί με τη μαύρη γατούλα της. Εκεί την περίμενε η καλή της φίλη, η νεράιδα Λουμίνα, με τα λαμπερά φτερά της και ένα στεφάνι από μικρά λουλούδια στα μαλλιά. «Καλημέρα, Μαγισούλα!» είπε χαρούμενη η Λουμίνα. «Χρειάζομαι τη βοήθειά σου. Ο Φωτεινός Κήπος έχασε όλα του τα χρώματα και τα λουλούδια δεν μπορούν να ανθίσουν.» Η Μαγισούλα συμφώνησε αμέσως να βοηθήσει. Οι δύο φίλες περπάτησαν μέσα στο μαγικό δάσος, ενώ η μαύρη γατούλα ακολουθούσε προσεκτικά τα ίχνη τους. Όταν έφτασαν στον Φωτεινό Κήπο, είδαν τα λουλούδια σκυμμένα και τα φύλλα γκρίζα. Η Λουμίνα άγγιξε ένα τριαντάφυλλο με το νεραϊδένιο ραβδί της, αλλά τίποτα δεν συνέβη. Η Μαγισούλα δοκίμασε ένα ξόρκι, όμως μόνο λίγες χρυσές σπίθες εμφανίστηκαν στον αέρα. Τότε η μικρή μάγισσα θυμήθηκε τα λόγια της μαμάς της: «Η πιο δυνατή μαγεία γεννιέται από την καλοσύνη και τη συνεργασία.» Η Μ...

Ένα παιδικό παραμύθι για τη χαρά της μάθησης, τη φιλία και τη συνεργασία. Ένα φωτεινό πρωινό, η Μαγισούλα καθόταν στο μεγάλο ξύλινο τραπέζι της κουζίνας και κοιτούσε τα καινούρια βιβλία του μαγικού σχολείου. Σε λίγες ημέρες θα άρχιζαν τα μαθήματα και ήθελε να είναι καλά προετοιμασμένη. Το πρώτο βιβλίο μιλούσε για μαγικά φυτά, το δεύτερο για ασφαλή ξόρκια και το τρίτο για τα παράξενα πλάσματα που ζούσαν στο δάσος. Η μαμά της τοποθέτησε μπροστά της ένα ζεστό ποτήρι γάλα και της χαμογέλασε τρυφερά. «Δεν χρειάζεται να μάθεις τα πάντα μέσα σε μία ημέρα», της είπε. «Η γνώση μεγαλώνει λίγο λίγο, όπως ένα λουλούδι που ποτίζεται καθημερινά.» Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ένα απαλό χτύπημα στο παράθυρο. Η νεράιδα Λουμίνα πετούσε έξω από το σπίτι και κρατούσε στην αγκαλιά της μια μικρή σχολική τσάντα. Τα διάφανα φτερά της λαμπύριζαν στο φως του ήλιου και στα ξανθά μαλλιά της φορούσε ένα στεφάνι από ροζ και μοβ λουλούδια. «Καλημέρα, Μαγισούλα!» φώναξε χαρούμενα. «Ο φίλος μας, το ξωτικό...

Ένα μαγικό παιδικό παραμύθι για τη φιλία, το θάρρος και τη συνεργασία. Ένα όμορφο πρωινό, η Μαγισούλα βγήκε από το μικρό πέτρινο σπιτάκι της στην άκρη του δάσους. Ο ήλιος φώτιζε τα ψηλά δέντρα και η μυρωδιά της λεβάντας γέμιζε τον κήπο. Η μικρή μάγισσα φόρεσε το μωβ καπέλο της, πήρε το μαγικό της ραβδί και ξεκίνησε για να συναντήσει τη φίλη της, τη νεράιδα Λουμίνα. Μαζί της περπατούσε και η αγαπημένη μαύρη γατούλα της, που κοιτούσε γύρω της με τα μεγάλα πράσινα μάτια της. Η Λουμίνα περίμενε κοντά στη γέφυρα του δάσους. Τα διάφανα φτερά της λαμπύριζαν κάτω από τις ακτίνες του ήλιου και στα μαλλιά της φορούσε ένα στεφάνι από μικρά ροζ και μοβ λουλούδια. «Καλημέρα, Μαγισούλα!» είπε χαρούμενα η νεράιδα. «Σήμερα μπορούμε να επισκεφθούμε το χωριό των ξωτικών. Έχουν ετοιμάσει τη μεγάλη γιορτή των λουλουδιών.» Η Μαγισούλα χάρηκε πολύ. Οι δύο φίλες ακολούθησαν το μονοπάτι που περνούσε ανάμεσα από τεράστια μανιτάρια, φωτεινές πέτρες και μικρούς καταρράκτες. Όμως, όταν έφτασαν στη ...

Το κουδούνι του μαγικού σχολείου χτύπησε τρεις φορές και ένας χαρούμενος ήχος απλώθηκε σε όλες τις τάξεις. «Ώρα για διάλειμμα!» ανακοίνωσε η κυρία Αστερόσκονη. Η Μαγισούλα έκλεισε το βιβλίο της, έβαλε προσεκτικά το μαγικό της ραβδί μέσα στην τσάντα και σηκώθηκε από το θρανίο της. Δίπλα της, η νεράιδα Λουμίνα τίναξε χαρούμενα τα λαμπερά φτερά της, ενώ το ξωτικό Φύλλης φόρεσε γρήγορα το πράσινο καπέλο του. Οι τρεις φίλοι βγήκαν από τη μεγάλη ξύλινη πόρτα και έτρεξαν προς την αυλή του σχολείου. Η αυλή ήταν μεγάλη, φωτεινή και γεμάτη μαγεία. Στο κέντρο της στεκόταν ένα τεράστιο δέντρο με ασημένια φύλλα. Κάθε φορά που φυσούσε ο άνεμος, τα φύλλα κουδούνιζαν απαλά σαν μικρά κρυστάλλινα καμπανάκια. Γύρω από το δέντρο υπήρχαν ξύλινα παγκάκια, πολύχρωμα λουλούδια και μικρά μανιτάρια που χρησιμοποιούσαν οι μαθητές ως καθίσματα. Πέτρινα μονοπάτια οδηγούσαν προς τις κούνιες, την τσουλήθρα σε σχήμα δράκου, τον κήπο των μαθητών και τον χώρο όπου τα παιδιά εξασκούνταν με τις μαγικές τους σκούπες. «Τι ...

 Ένα ήσυχο απόγευμα, η μικρή Μαγισούλα καθόταν έξω από το μαγικό της σπίτι και ζωγράφιζε αστεράκια στο χώμα με το ραβδί της. Η μαύρη γατούλα της κοιμόταν κουλουριασμένη κοντά στην πόρτα, ενώ η μαμά της πότιζε τα λουλούδια στον κήπο. Ξαφνικά, μια χρυσή λάμψη εμφανίστηκε ανάμεσα στα δέντρα. Ήταν η φίλη της, η Νεράιδα, που πετούσε γρήγορα προς το σπίτι. «Μαγισούλα, χρειάζομαι τη βοήθειά σου!» είπε λαχανιασμένη. «Ένα μικρό αστεράκι έπεσε από τον ουρανό και χάθηκε μέσα στο δάσος». Η Μαγισούλα πήρε αμέσως το μαγικό της ραβδί. «Θα το βρούμε μαζί», είπε. Η μαμά της τούς έδωσε ένα φωτεινό φαναράκι και τις συμβούλεψε να μην απομακρυνθούν από το μονοπάτι. Οι δύο φίλες μπήκαν στο δάσος. Η Νεράιδα πετούσε λίγο πιο ψηλά για να κοιτάζει πίσω από τους θάμνους, ενώ η Μαγισούλα φώτιζε το μονοπάτι με το ραβδί της. Καθώς προχωρούσαν, άκουσαν ένα μικρό κλάμα κοντά σε μια παλιά βελανιδιά. Πίσω από τις ρίζες βρήκαν ένα μικρό ασημένιο αστεράκι. Το φως του ήταν αδύναμο και έτρεμε από τον φόβο του. «Μην ανη...

  Ένα ζεστό πρωινό, η Μαγισούλα περπατούσε στο μαγικό δάσος μαζί με τη μαύρη γατούλα της. Τα λουλούδια είχαν σκύψει τα κεφαλάκια τους και τα μικρά ζωάκια έψαχναν λίγες σταγόνες νερό. Ξαφνικά, η Μαγισούλα άκουσε ένα σιγανό κλάμα. Πάνω από ένα ψηλό δέντρο κρυβόταν ένα μικρό άσπρο συννεφάκι. «Γιατί είσαι λυπημένο;» το ρώτησε. «Όλα τα άλλα σύννεφα μπορούν να βρέξουν, αλλά εγώ δεν μπορώ να βγάλω ούτε μία σταγόνα», απάντησε εκείνο. Η Μαγισούλα ανέβηκε στη μαγική της σκούπα και πέταξε κοντά του. Δοκίμασε ένα ξόρκι βροχής, όμως από το συννεφάκι έπεσαν μόνο πολύχρωμες σαπουνόφουσκες. Δοκίμασε ξανά και αυτή τη φορά πετάχτηκαν μικρά ασημένια αστεράκια. Το συννεφάκι άρχισε να γελά, αλλά τα λουλούδια εξακολουθούσαν να διψούν. Τότε η Μαγισούλα κατάλαβε πως το συννεφάκι δεν χρειαζόταν μαγεία, αλλά θάρρος. «Κλείσε τα μάτια σου και σκέψου πόσο πολύ θέλεις να βοηθήσεις το δάσος», του είπε. Το συννεφάκι πήρε μια βαθιά ανάσα και θυμήθηκε τα διψασμένα φυτά και τα μικρά ζωάκια. Σιγά σιγά έγινε γκρίζο κα...

Ένα πρωινό, η Μαγισούλα ξύπνησε πριν ακόμη φανεί καλά ο ήλιος. Το ξυπνητήρι της χτύπησε απαλά, όμως εκείνη τράβηξε την κουβέρτα πάνω από το κεφάλι της και έκλεισε ξανά τα μάτια. «Δεν θέλω να πάω σχολείο σήμερα», μουρμούρισε. «Θέλω να μείνω στο σπίτι με τη μαμά μου και τη γατούλα μου.» Η μαμά της μπήκε στο δωμάτιο και κάθισε δίπλα της. Χάιδεψε τα μακριά καστανά μαλλιά της Μαγισούλας και της χαμογέλασε τρυφερά. «Τι σε στενοχωρεί, μικρό μου αστεράκι;» τη ρώτησε. Η Μαγισούλα έβγαλε το πρόσωπό της από την κουβέρτα. «Φοβάμαι μήπως δεν κάνω σωστά τα ξόρκια. Μήπως τα άλλα παιδιά είναι καλύτερα από εμένα. Μήπως μείνω μόνη μου στο διάλειμμα.» Η μαμά της την αγκάλιασε. «Δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλα από την πρώτη ημέρα. Στο σχολείο πηγαίνουμε για να μάθουμε, όχι για να είμαστε τέλειοι. Και οι φίλοι σου θα είναι εκεί μαζί σου.» Η Μαγισούλα δεν είχε ακόμη μεγάλη διάθεση, αλλά σηκώθηκε από το κρεβάτι. Έπλυνε το πρόσωπό της, φόρεσε το μωβ φόρεμα με τα χρυσά αστέρια και έβαλε τα βιβλία της μέσα στη ...

  Ένα γλυκό πρωινό, η μικρή Μαγισούλα ξύπνησε απόλυτη ησυχία. Δεν άκουγε τα πουλάκια να κελαηδούν, τις μέλισσες να βουίζουν ούτε τα φύλλα των δέντρων να ψιθυρίζουν με τον άνεμο. «Κάτι παράξενο συμβαίνει σήμερα», είπε και φόρεσε γρήγορα το μωβ καπέλο της. Βγήκε στην αυλή μαζί με τη μαύρη γατούλα της. Εκεί τις περίμενε το Ξωτικό, κρατώντας ένα μικρό ξύλινο φλάουτο. «Προσπάθησα να παίξω την πρωινή μελωδία», τους εξήγησε, «αλλά το φλάουτό μου δεν βγάζει κανέναν ήχο!» Η Μαγισούλα ανέβηκε στη μαγική της σκούπα, ενώ το Ξωτικό και η γατούλα κάθισαν πίσω της. Πέταξαν πάνω από το δάσος αναζητώντας την αιτία της παράξενης σιωπής. Κοντά στη λίμνη συνάντησαν μια λυπημένη νεράιδα. «Η μαγική μελωδία του δάσους εξαφανίστηκε», τους είπε. «Κάθε πρωί γεννιέται μέσα σε ένα ασημένιο κουδουνάκι. Σήμερα, όμως, το κουδουνάκι χάθηκε». Οι φίλοι άρχισαν αμέσως να ψάχνουν. Κοίταξαν μέσα στις κουφάλες των δέντρων, κάτω από τα μανιτάρια και πίσω από τους μεγάλους βράχους. Η γατούλα μύριζε προσεκτικά το χώμα, ώσ...

Ένα ζεστό πρωινό, η δεκάχρονη Μάγια καθόταν στον κήπο του σπιτιού της και εξασκούσε ένα καινούριο ξόρκι. Ήθελε να κάνει τα λουλούδια να χορεύουν, όμως κάθε φορά που κουνούσε το αστερόραβδό της, οι μαργαρίτες άρχιζαν να φτερνίζονται. Ξαφνικά εμφανίστηκε ο καλύτερός της φίλος, ο Φύλλης, τρέχοντας τόσο γρήγορα ώστε το πράσινο καπέλο του παραλίγο να πετάξει από το κεφάλι του. «Μάγια, πρέπει να έρθεις αμέσως στο δάσος!» φώναξε. «Τα φυτά διψούν και το ποταμάκι έχει σχεδόν στερέψει!» Η Μάγια φόρεσε το μοβ καπέλο της, πήρε το αστερόραβδό της και ακολούθησε το εντεκάχρονο ξωτικό. Όταν έφτασαν στο δάσος, αντίκρισαν μαραμένα λουλούδια, λυπημένα δέντρα και ζωάκια που έψαχναν απεγνωσμένα για νερό. Πάνω από τις κορυφές των δέντρων αιωρούνταν ένα μικρό γκρίζο συννεφάκι. Ήταν γεμάτο νερό, αλλά δεν άφηνε ούτε μία σταγόνα να πέσει. «Γιατί δεν βρέχεις;» το ρώτησε ευγενικά η Μάγια. Το συννεφάκι κατέβηκε χαμηλότερα και απάντησε με τρεμάμενη φωνή: «Φοβάμαι! Την τελευταία φορά που έβρεξα, ένας δυνατός άνεμος...

Ένα παιδικό παραμύθι για τη νύστα, το σχολείο και τη δύναμη της ενθάρρυνσης. Ένα πρωινό, λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος, το μικρό ξυπνητήρι της Μαγισούλας άρχισε να χτυπά πάνω στο κομοδίνο της. «Ντιν, ντιν, ώρα για το μαγικό σχολείο!» τραγουδούσε χαρούμενα. Η Μαγισούλα άνοιξε για λίγο τα μάτια της, τράβηξε την κουβέρτα μέχρι το μωβ καπέλο της και γύρισε από την άλλη πλευρά. Η μαύρη γατούλα της ήταν κουλουριασμένη δίπλα στα πόδια της και κοιμόταν τόσο ήσυχα, ώστε η μικρή μάγισσα νύσταξε ακόμη περισσότερο. «Δεν θέλω να πάω σχολείο σήμερα», μουρμούρισε. «Θέλω να μείνω στο κρεβάτι και να κοιμηθώ.» Η μαμά της Μαγισούλας μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας ένα μικρό φωτεινό φαναράκι. Τα μακριά καστανά μαλλιά της έπεφταν απαλά πάνω στο μωβ φόρεμά της και στο πρόσωπό της είχε ένα ζεστό χαμόγελο. «Καλημέρα, μικρό μου αστεράκι», είπε ήρεμα. «Ώρα να ετοιμαστούμε για το σχολείο.» Η Μαγισούλα έκρυψε το πρόσωπό της κάτω από το μαξιλάρι. «Νυστάζω πολύ. Τα βλέφαρά μου είναι βαριά και τα πόδια μ...

  Ένα όμορφο πρωινό, η Μαγισούλα συνάντησε τον Άρη στην αυλή του Μαγικού Σχολείου. Ο Άρης κρατούσε το φυλαχτό του και κοιτούσε έναν παράξενο χάρτη που είχε εμφανιστεί μέσα του. «Κοίτα εδώ», είπε στη Μαγισούλα. «Ένα μικρό αστέρι αναβοσβήνει κοντά στο δάσος». Η Μαγισούλα πήρε το μαγικό της ραβδί και χαμογέλασε. «Τότε πρέπει να πάμε να δούμε τι συμβαίνει!» Οι δυο φίλοι ξεκίνησαν μαζί και λίγο πριν μπουν στο δάσος άκουσαν ένα γλυκό κουδούνισμα. Ανάμεσα στα λουλούδια εμφανίστηκε η Νεράιδα με τα λαμπερά φτερά της. «Πού πηγαίνετε;» τους ρώτησε. Ο Άρης της έδειξε τον χάρτη και η Νεράιδα αποφάσισε να τους ακολουθήσει. Οι τρεις φίλοι περπάτησαν βαθιά μέσα στο δάσος μέχρι που βρήκαν ένα μονοπάτι που κανείς τους δεν είχε ξαναδεί. Μικρά γαλάζια λουλούδια άναβαν στα πλάγια του δρόμου σαν μικροσκοπικά φαναράκια. Ξαφνικά το μονοπάτι χωρίστηκε στα τρία. Η Μαγισούλα δοκίμασε να χρησιμοποιήσει το ραβδί της, αλλά η μαγεία της έδειξε και τους τρεις δρόμους. Η Νεράιδα πέταξε ψηλότερα για να κοιτάξει από...

Ένα ήσυχο πρωινό, η δεκάχρονη Μάγια και ο εντεκάχρονος φίλος της, ο Φύλλης, περπατούσαν στο Μονοπάτι των Πεταλούδων. Η Μάγια φορούσε το μοβ καπέλο της και κρατούσε το αστερόραβδό της, ενώ το μικρό ξωτικό μάζευε γυαλιστερές πετρούλες για τη συλλογή του. Ξαφνικά, μια παγωμένη σταγόνα έπεσε στη μύτη της Μάγιας. Ύστερα έπεσε δεύτερη, τρίτη και μέσα σε λίγες στιγμές άρχισε να βρέχει δυνατά. «Μα πριν από λίγο είχε ήλιο!» είπε απορημένος ο Φύλλης. Οι δύο φίλοι κοίταξαν ψηλά και είδαν ένα μικρό γκρίζο συννεφάκι να κλαίει. Τα δάκρυά του έπεφταν στη γη σαν ασταμάτητη βροχή. Πάνω από το βουνό βρίσκονταν πολλά μεγαλύτερα σύννεφα, τα οποία μάλωναν μεταξύ τους. «Εσύ έκρυψες τον ήλιο!» φώναζε το ένα. «Εσύ φύσηξες τον αέρα προς τη δική μου πλευρά!» απαντούσε ένα άλλο. Όσο περισσότερο τσακώνονταν, τόσο πιο μαύρα γίνονταν από τα νεύρα τους. Οι φωνές τους ακούγονταν σαν δυνατές βροντές και οι θυμωμένες σκέψεις τους μετατρέπονταν σε φωτεινούς κεραυνούς. Το μικρό συννεφάκι φοβόταν τόσο πολύ, ώστε έκλαιγε α...

  Τη δεύτερη μέρα του σχολείου, η Μελίνα ξύπνησε και κοίταξε αμέσως την καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι της. Η τσάντα της ήταν εκεί, με τη λουλουδένια κορδέλα που της είχε χαρίσει η νεράιδα Λουμίνα. Αυτή τη φορά, η Μαγισούλα δεν αναρωτιόταν ποιος θα καθόταν δίπλα της. Την περίμεναν η Μυρτώ με τις κόκκινες μπούκλες και ο Πέτρος, το μικρό ξωτικό με τα πράσινα γυαλιά. «Μαμά, σήμερα ξέρω πού είναι η τάξη μου!» ανακοίνωσε καθώς έμπαινε στην κουζίνα. «Και τι λες να μάθετε;» ρώτησε η μαμά, βάζοντας το πρωινό στο τραπέζι. «Ίσως να κάνουμε τα μολύβια να γράφουν μόνα τους!» Η Μελίνα σκέφτηκε λίγο και κούνησε το κεφάλι. «Όχι, καλύτερα όχι. Το δικό μου μπορεί να γράφει μόνο “μπισκότα”.» Η μαμά γέλασε. Η μαύρη γατούλα, που περίμενε δίπλα στην καρέκλα, σήκωσε το κεφάλι σαν να συμφωνούσε. Λίγη ώρα αργότερα, έφτασαν στο Μαγικό Σχολείο. Οι μωβ και μπλε σκεπές των πέτρινων πύργων έλαμπαν στον πρωινό ήλιο. Στην αυλή, η Μυρτώ κουνούσε το χέρι της, ενώ ο Πέτρος προσπαθούσε να βγάλει ένα μικρό φύλλο που είχε ...

 Η Μαγισούλα και οι φίλοι της Μια μαγική εβδομάδα στο σχολείο https://drive.google.com/file/d/1f6BroTxkh9LPGwo96pbl5sC7zXtsofRW/view?usp=sharing Το γράμμα με το χρυσό αστεράκι https://drive.google.com/file/d/11RuLGbXDgNJSp0Ib75wb8TD17S0moWYn/view?usp=sharing Η νύχτα που μας ξύπνησε ο Άγιος Βασίλης Ένα αυτοτελές χριστουγεννιάτικο παραμύθι για παιδιά 4–8 ετών https://drive.google.com/file/d/11RuLGbXDgNJSp0Ib75wb8TD17S0moWYn/view?usp=sharing

Ένα φωτεινό πρωινό, η μικρή νεράιδα Λουμίνα ξύπνησε μέσα στο μεγάλο ροζ καμπανούλι που ήταν το σπίτι της. Οι ηλιαχτίδες γλιστρούσαν ανάμεσα στα πέταλα και έκαναν τα γαλαζορόδινα φτερά της να λάμπουν. Εκείνη την ημέρα ήταν πολύ χαρούμενη, γιατί θα πήγαινε να συναντήσει τον φίλο της, τον Φύλλη. Ο Φύλλης ήταν ένα εντεκάχρονο ξωτικό με μυτερά αυτιά και πράσινα ρούχα. Γνώριζε όλα τα φυτά του δάσους, αναγνώριζε τα ίχνη των ζώων και μπορούσε να ανακαλύπτει μονοπάτια που κανένας άλλος δεν έβλεπε. «Μην αργήσεις!» της είχε γράψει σε ένα μικρό φύλλο βελανιδιάς. «Θέλω να σου δείξω κάτι πολύ παράξενο!» Η Λουμίνα πήρε ένα μικρό καλαθάκι με γλυκά μούρα και ξεκίνησε. Πετούσε πάνω από το Λιβάδι των Φωτεινών Λουλουδιών, χαιρετώντας τις πεταλούδες και τα πουλιά. Ήταν όμως τόσο ενθουσιασμένη, που δεν πρόσεξε τα σύννεφα τα οποία μαζεύονταν πάνω από το Μαγικό Δάσος. Ξαφνικά, ένας δυνατός άνεμος άρχισε να φυσά. Τα φύλλα σηκώθηκαν στον αέρα και η Λουμίνα παρασύρθηκε μακριά από τον δρόμο της. «Ωχ! Πρέπει να κα...

Ένα μαγικό παιδικό παραμύθι για τη φιλία, την ειλικρίνεια και τη δύναμη της συνεργασίας. Ένα φωτεινό πρωινό, η Μαγισούλα καθόταν στον κήπο του πέτρινου σπιτιού της και διάβαζε ένα βιβλίο για τα μαγικά πλάσματα του δάσους. Δίπλα της, η μαύρη γατούλα κυνηγούσε μια πεταλούδα ανάμεσα στις λεβάντες. Ξαφνικά, μια απαλή χρυσαφένια λάμψη εμφανίστηκε πάνω από τα λουλούδια. Η νεράιδα Λουμίνα κατέβηκε από τον ουρανό με τα διάφανα φτερά της να αστράφτουν. Στα ξανθά μαλλιά της φορούσε ένα στεφάνι από ροζ και μοβ λουλούδια, ενώ στο χέρι της κρατούσε ένα μικρό κρυστάλλινο κλειδί. «Καλημέρα, Μαγισούλα!» είπε χαρούμενα. «Σήμερα θέλω να σου δείξω τον κόσμο όπου γεννήθηκα. Ονομάζεται Κοιλάδα των Φωτεινών Πετάλων.» Η Μαγισούλα έκλεισε το βιβλίο της και σηκώθηκε ενθουσιασμένη. Είχε ακούσει πολλές ιστορίες για τον κόσμο των νεράιδων, αλλά δεν τον είχε επισκεφθεί ποτέ. Φόρεσε το μωβ καπέλο της, πήρε το μαγικό της ραβδί και ξεκίνησε μαζί με τη Λουμίνα και τη μαύρη γατούλα. Οι δύο φίλες ακολούθ...