istorioules.gr

  Η Μαγισούλα ξύπνησε πολύ νωρίς εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό. Ο ήλιος μόλις είχε αρχίσει να φωτίζει το μαγικό δάσος και τα πουλάκια τραγουδούσαν πάνω στα κλαδιά. Η μικρή μάγισσα άνοιξε τα μάτια της, τεντώθηκε κάτω από την κουβέρτα της και κοίταξε έξω από το παράθυρο. «Σήμερα είναι τέλεια μέρα για βόλτα!» είπε χαρούμενα. Η μαύρη γατούλα της, που κοιμόταν στο καλάθι της, άνοιξε το ένα μάτι και νιαούρισε απαλά. Η Μαγισούλα σηκώθηκε από το κρεβάτι της, φόρεσε το ελαφρύ μωβ φορεματάκι της, πήρε το καπέλο της και κατέβηκε στην κουζίνα. Η μαμά της είχε ήδη ετοιμάσει πρωινό με ψωμάκι, μέλι και ένα ζεστό χαμομήλι. «Καλημέρα, μικρή μου», είπε η μαμά της. «Ξύπνησες νωρίς σήμερα.» «Θέλω να πάω μια βόλτα στη θάλασσα με το Ξωτικό», απάντησε η Μαγισούλα. «Θα είμαστε προσεκτικοί.» Η μαμά της χαμογέλασε γλυκά. «Να πάτε, αλλά να θυμάσαι τους κανόνες. Κοντά στο νερό θέλει προσοχή, όχι επικίνδυνα ξόρκια και πάντα να βοηθάς τον φίλο σου.» «Το υπόσχομαι!» είπε η Μαγισούλα. Μετά το πρωινό, η Μα...

Η Μαγισούλα καθόταν δίπλα στο μεγάλο παράθυρο του μικρού πέτρινου σπιτιού της και κοιτούσε έξω τον κήπο με τη λεβάντα και τα μυρωδικά. Η μαύρη γατούλα της κοιμόταν κουλουριασμένη στο καλάθι της, το τζάκι έκαιγε ήσυχα και τα παλιά μαγικά βιβλία στην ξύλινη βιβλιοθήκη έμεναν κλειστά. «Βαριέμαι», είπε η Μαγισούλα και ακούμπησε το μάγουλό της στο χέρι της. «Σήμερα δεν θέλω ούτε ξόρκια, ούτε φίλτρα, ούτε διάβασμα». Η μαμά της, που ετοίμαζε χαμομήλι στην κουζίνα, γύρισε και της χαμογέλασε γλυκά. «Μερικές φορές η βαρεμάρα κρύβει μια μικρή περιπέτεια», της είπε. Η Μαγισούλα αναστέναξε. «Δεν νομίζω. Η βαρεμάρα είναι απλώς βαρετή». Τότε, από τη σοφίτα ακούστηκε ένα παράξενο «χρατς χρατς». Η γατούλα άνοιξε το ένα μάτι. Η Μαγισούλα σηκώθηκε αργά, πήρε το μικρό ραβδί της και ανέβηκε τα ξύλινα σκαλιά. Στη σοφίτα, ένα παλιό βιβλίο είχε πέσει μόνο του στο πάτωμα. Το εξώφυλλό του έλαμπε απαλά και έγραφε: «Το Βιβλίο των Ξεχασμένων Παιχνιδιών». «Αυτό δεν το έχω ξαναδεί», ψιθύρισε η Μαγισούλα. Άνοιξε την ...

Ένα καλοκαιρινό πρωινό, ο ήλιος είχε ανέβει ψηλά πάνω από το μαγικό δάσος και ζέσταινε τόσο πολύ τα πάντα, που ακόμη και τα φύλλα των δέντρων έμοιαζαν κουρασμένα. Η Μαγισούλα καθόταν κάτω από τη σκιά ενός μεγάλου δέντρου μαζί με τη μαύρη γατούλα της και προσπαθούσε να δροσιστεί. «Πω πω! Τι ζέστη είναι αυτή!» είπε και έκανε αέρα στο πρόσωπό της με το καπέλο της. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε το φίλο της το Ξωτικό. Περπατούσε αργά, κρατώντας ένα μεγάλο πράσινο φύλλο πάνω από το κεφάλι του σαν ομπρέλα. «Μαγισούλα, νομίζω ότι ψήνομαι!» είπε γελώντας. Η Μαγισούλα χαμογέλασε. «Κι εγώ! Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να δροσιστούμε.» Οι δυο φίλοι περπάτησαν προς ένα μικρό ποταμάκι μέσα στο δάσος. Όμως ακόμη και εκεί ο ήλιος ήταν δυνατός. Το Ξωτικό έβαλε τα πόδια του μέσα στο δροσερό νερό και αναστέναξε ευχαριστημένο. «Αυτό είναι πολύ καλύτερο!» Η Μαγισούλα σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το μαγικό της ραβδί. «Θα κάνω ένα μικρό ξόρκι για δροσιά!» είπε. Σήκωσε προσεκτικά το ραβδί της και ψιθύρισε: «Μικρό...

Ένα φωτεινό απόγευμα, η νεράιδα Λουμίνα και το ξωτικό Φύλλης συναντήθηκαν κοντά στο μαγικό σχολείο. Τα μαθήματα είχαν τελειώσει και οι δύο φίλοι ήθελαν να παίξουν πριν επιστρέψουν στα σπίτια τους. «Πάμε στον Μαγικό Δρόμο;» πρότεινε η Λουμίνα. Ο Μαγικός Δρόμος ήταν ένα παράξενο μονοπάτι που άλλαζε κάθε φορά που περνούσε κάποιος από πάνω του. Οι πέτρες του φωτίζονταν με διαφορετικά χρώματα, μικρά αστέρια εμφανίζονταν στον αέρα και τα δέντρα ψιθύριζαν αστείες οδηγίες. «Μόνο αν παίξουμε το παιχνίδι με τα φωτεινά βήματα!» είπε ο Φύλλης. Οι δύο φίλοι έφτασαν στην αρχή του δρόμου. Μπροστά τους υπήρχαν κόκκινες, μπλε, πράσινες και χρυσές πέτρες. Μια ξύλινη πινακίδα έγραφε: «Πάτησε στο σωστό χρώμα και ο δρόμος θα σου δείξει το επόμενο παιχνίδι.» Πρώτη έπαιξε η Λουμίνα. Ένα μικρό συννεφάκι εμφανίστηκε πάνω από το κεφάλι της και είπε: «Βρες το χρώμα της χαράς.» Η Λουμίνα σκέφτηκε τους φίλους της, άνοιξε τα φτερά της και πάτησε πάνω στη χρυσή πέτρα. Αμέσως, δεκάδες μικρές σαπουνόφουσκες γέμισαν το...

Ο ήλιος μόλις είχε αρχίσει να φωτίζει την Κοιλάδα των Φωτεινών Πετάλων, όταν η νεράιδα Λουμίνα άνοιξε τα μάτια της. Μικρά χρυσαφένια πέταλα ταξίδευαν έξω από το παράθυρό της και φωτεινές πεταλούδες πετούσαν ανάμεσα στα λουλούδια. Η Λουμίνα σηκώθηκε από το κρεβάτι της και κοίταξε το ημερολόγιο που κρεμόταν στον τοίχο. «Σήμερα αρχίζει το μαγικό σχολείο!» είπε ενθουσιασμένη. Πέταξε αμέσως προς την ντουλάπα της και άρχισε να ψάχνει τι θα φορέσει. Διάλεξε ένα απαλό μοβ φόρεμα με πέταλα, έβαλε στα μαλλιά της ένα στεφάνι από μικρά λουλούδια και καθάρισε προσεκτικά τα διάφανα φτερά της με λίγη φωτεινή νεραϊδόσκονη. Ύστερα άνοιξε τη σχολική της τσάντα. Μέσα έβαλε ένα τετράδιο με κρυστάλλινες σελίδες, τρία χρωματιστά μολύβια, ένα μικρό μπουκαλάκι νεραϊδόσκονης και το βιβλίο «Βασικά Ξόρκια για Νεαρές Νεράιδες». Όταν προσπάθησε να κλείσει την τσάντα, όμως, κάτι άρχισε να κουνιέται μέσα της. Η Λουμίνα την άνοιξε και από μέσα πετάχτηκε μια φωτεινή πεταλούδα. «Πώς μπήκες εσύ εδώ;» ρώτησε γελώντας. Η ...

Το καλοκαίρι πλησίαζε στο τέλος του και το μαγικό σχολείο θα άνοιγε ξανά σε λίγες ημέρες. Ένα φωτεινό πρωινό, η Μαγισούλα άνοιξε τη σχολική της τσάντα και κοίταξε μέσα. Το παλιό της τετράδιο είχε γεμίσει ζωγραφιές, το μολύβι της είχε γίνει πολύ μικρό και το μπουκαλάκι της νεραϊδόσκονης ήταν σχεδόν άδειο. «Χρειάζομαι καινούρια πράγματα για το σχολείο», είπε. Η μαμά της της έδωσε έναν μικρό κατάλογο και ένα πουγκί με χρυσά νομίσματα. «Να αγοράσεις μόνο όσα χρειάζεσαι», της είπε. «Και να συγκρίνεις προσεκτικά πριν διαλέξεις.» Έξω από το πέτρινο σπιτάκι την περίμενε το ξωτικό Φύλλης. Φορούσε το πράσινο καπέλο του και κρατούσε έναν δικό του κατάλογο. «Κι εγώ πρέπει να ψωνίσω για το σχολείο!» είπε χαρούμενα. «Χρειάζομαι τετράδια, μολύβια και ένα καινούριο κουτί για τους μαγικούς σπόρους.» Οι δύο φίλοι ξεκίνησαν για την Αγορά των Μικρών Μάγων. Η αγορά βρισκόταν κοντά στο μαγικό δάσος και ήταν γεμάτη πολύχρωμα μαγαζιά. Πάνω από τις πόρτες κρέμονταν πινακίδες σε σχήμα βιβλίων, φτερών και αστερι...

  Ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα, η Μαγισούλα ετοίμασε παγωτά στον κήπο του μικρού πέτρινου σπιτιού της. Η μαμά της έβαλε στο μεγάλο ξύλινο τραπέζι φράουλες, μπανάνες και γλυκό μέλι, ενώ η μαύρη γατούλα παρακολουθούσε περίεργη μέσα από ένα καλάθι. Η Μαγισούλα θέλησε να βοηθήσει και κούνησε το μαγικό της ραβδί. «Παγωτά δροσερά, με γεύση μαγική, μη λιώσετε ποτέ κάτω από τον ήλιο!» είπε. Αμέσως εμφανίστηκαν πολύχρωμα παγωτά, όμως άρχισαν να πετούν σαν μικρά πουλιά! Ένα παγωτό φράουλα κάθισε στη σκεπή, ένα παγωτό μπανάνα κρύφτηκε μέσα στη λεβάντα και ένα παγωτό σοκολάτα έφυγε προς το μαγικό δάσος. Η Μαγισούλα, το ξωτικό και η νεράιδα έτρεξαν να τα μαζέψουν. Η μαύρη γατούλα πήδηξε ψηλά και έπιασε με τα πατουσάκια της το παγωτό που είχε καθίσει στο παράθυρο. Το ξωτικό σκαρφάλωσε στο δέντρο και κατέβασε δύο παγωτά που κρέμονταν από τα κλαδιά, ενώ η νεράιδα πέταξε πάνω από τα λουλούδια και οδήγησε τα υπόλοιπα πίσω στον κήπο. Το τελευταίο παγωτό, όμως, είχε φτάσει κοντά στη θάλασσα. Όταν οι...